Archidiecezja madrycka ogłasza zniesienie Córek Miłosiernej Miłości po rocznej interwencji kanonicznej, powołując się na problemy w zarządzaniu i nieudane próby odnowy.
Redakcja (28/07/2026 Gaudium Press) Ogłoszono zniesienie Córek Miłosiernej Miłości (HAM) — Publicznego Stowarzyszenia Wiernych działającego w archidiecezji madryckiej — kończąc w ten sposób, jak to określił arcybiskup Madrytu kardynał José Cobo, długi i trudny proces rozeznania kościelnego.
Decyzja została podjęta na mocy kanonu 320 §2 Kodeksu Prawa Kanonicznego, który przyznaje biskupom i konferencjom episkopatu prawo do znoszenia stowarzyszeń wiernych, które sami erygowali. Środek ten wprowadzono dokładnie rok po tym, jak archidiecezja rozpoczęła interwencję wobec stowarzyszenia w związku z zarzutami dotyczącymi jego kierownictwa i wewnętrznego funkcjonowania.
Założone w 1983 roku przez ks. Antonio Mansillę Casasa, Córki Miłosiernej Miłości wyrosły ze swych korzeni w Madrycie w ruch obecny w hiszpańskich diecezjach Toledo i Sewilli, a także prowadzący misje w Meksyku, Polsce i Stanach Zjednoczonych. Stowarzyszenie otrzymało zatwierdzenie kościelne w 2007 roku od kardynała Antonio Maríi Rouco, arcybiskupa seniora Madrytu.
To zniesienie Córek Miłosiernej Miłości stanowi istotny zwrot w stosunku do wydarzeń sprzed zaledwie roku. W 2024 roku kardynał Cobo zatwierdził ostateczne statuty stowarzyszenia, co pozornie utrwalało jego pozycję kanoniczną w archidiecezji. Wkrótce potem pojawiły się jednak wątpliwości, które skłoniły do głębszego przeglądu kościelnego.
W lutym 2025 roku kardynał Cobo zarządził dochodzenie kanoniczne i powołał wizytatorów kanonicznych do zbadania życia i zarządzania stowarzyszeniem. Ich ustalenia doprowadziły do mianowania w lipcu 2025 roku siostry Pilar Arroyo Carrasco, HCSA, na komisarza nadzwyczajnego.
Jej mandat był szeroki. Komisarz miała za zadanie zweryfikować i ukierunkować kluczowe elementy funkcjonowania stowarzyszenia, w tym strukturę zarządzania, programy formacyjne, życie wspólnotowe, towarzyszenie duchowe, statuty, regulaminy oraz zarządzanie ekonomiczne.
Według archidiecezji interwencja została zainicjowana po kilku skargach dotyczących – jak to określono – szczególnie poważnych spraw związanych z przełożoną stowarzyszenia, Maríą Milagrosą Pérez Caballero, która została następnie odwołana z urzędu.
Skargi te doprowadziły również do zaangażowania zarówno Trybunału Roty Rzymskiej w Hiszpanii, jak i Dykasterii Nauki Wiary. W trakcie procesu archidiecezja poinformowała, że wpłynęły i zostały ocenione dodatkowe skargi dotyczące funkcjonowania stowarzyszenia.
Dekret o zniesieniu Córek Miłosiernej Miłości wprowadza w życie zalecenie wydane w maju 2025 roku przez Trybunał Roty Rzymskiej w Hiszpanii. Mimo tego zalecenia kardynał Cobo odłożył ostateczną decyzję, aby dać – jak to określiła archidiecezja – rozsądny czas na odnowę i reformę.
Celem było ustalenie, czy problemy zidentyfikowane podczas wizytacji kanonicznej można odpowiednio rozwiązać oraz czy stowarzyszenie może nadal funkcjonować zgodnie ze standardami wymaganymi przez władze kościelne.
Po roku zarządu nadzwyczajnego władze kościelne uznały, że taka odnowa nie jest możliwa. Archidiecezja oświadczyła, że po stwierdzeniu niemożności dalszego istnienia stowarzyszenia w wymaganych warunkach, ostatecznie wydano dekret zniesienia.
Rozwiązując organizację jako podmiot kanoniczny, archidiecezja podkreśliła, że byłe członkinie pozostają w pełni we wspólnocie Kościoła katolickiego. Władze kościelne zadeklarowały dalsze towarzyszenie duszpasterskie tym, które pragną otrzymać wskazówki i wsparcie w kontynuowaniu swojej drogi wiary poprzez zwyczajne struktury kościelne.
Decyzja ta zamyka rozdział ruchu, który przez ponad cztery dekady wykroczył poza Madryt i zbudował obecność międzynarodową. Jednocześnie pod obserwacją pozostają powiązane rzeczywistości kościelne. Diecezja Getafe od lat towarzyszy grupie kapłanów inkardynowanych na jej terytorium, którzy dzielili duchowość bliską HAM, choć nigdy nie posiadali statusu kanonicznego stowarzyszenia.
Zniesienie Córek Miłosiernej Miłości stanowi zwieńczenie procesu obejmującego dochodzenie kanoniczne, nadzór zewnętrzny, zalecenia trybunału oraz nieudaną próbę reformy instytucjonalnej, kończąc formalne istnienie stowarzyszenia w ramach kanonicznych struktur Kościoła.
- Raju Hasmukh, na podstawie materiałów ACI Prensa
