Premiera w Kalkucie: Matka Teresa jako „prorok współczucia” w nowym filmie dokumentalnym o życiu, dziele pomocy i światowym dziedzictwie świętej.
Redakcja (8 września 2026, Gaudium Press ) Św. Matka Teresa z Kalkuty jest bohaterką międzynarodowego filmu dokumentalnego poświęconego jej życiu, dziedzictwu oraz temu, co twórcy obrazu nazywają „proroczą drogą współczucia”. Premiera odbyła się 5 września w Kalkucie, a na projekcję przyszło ponad 200 osób, w tym kilkadziesiąt sióstr i nowicjuszek ze Zgromadzenia Misjonarek Miłości.
66-minutowy film Mother Teresa – Prophet of Compassion („Matka Teresa – prorok współczucia”) pokazano w auditorium Kolegium św. Franciszka Ksawerego przy Park Street, a premierze przewodniczył abp Elias Frank z Kalkuty. Producentem obrazu jest dziennikarz i pisarz Anto Akkara, który chciał przedstawić mniej znane karty biografii Matki Teresy oraz światowe oddziaływanie założonego przez nią zgromadzenia zakonnego.
W słowie wstępnym abp Frank pochwalił wieloletnie zaangażowanie Anto Akkary w dokumentowanie życia i posługi Matki Teresy. Zachęcił obecnych, by odebrali film nie tylko jako relację historyczną, lecz jako okazję do zaczerpnięcia inspiracji z jej przykładu służby.
„Jesteśmy tu, drodzy przyjaciele, nie tylko po to, by zobaczyć, co on zrobił, ale po to, by zainspirować się dziełem Matki” – powiedział abp Frank, doceniając pasję, z jaką filmowiec przybliża historię Matki Teresy szerszej publiczności.
Arcybiskup zwrócił też uwagę na dziennikarski charakter dokumentu, zauważając, że ukazuje on takie wymiary życia Matki Teresy i działalności Misjonarek Miłości, które mogą być nieznane nawet osobom dobrze obeznanym z jej publicznym dziedzictwem.
Matka Teresa i dziennikarz, który przez dekady towarzyszył jej misji
Akkara powiedział, że jego kontakt z Matką Teresą zaczął się w 1995 roku, kiedy — jak sam to opisuje — udało mu się przeprowadzić z przyszłą świętą obszerny wywiad. Od tego czasu uważnie śledził działalność Misjonarek Miłości i wielokrotnie wracał do Kalkuty w ramach pracy dla mediów międzynarodowych, między innymi relacjonując pogrzeb Matki Teresy w 1997 roku.
Jak podaje Akkara, przez lata odwiedził to miasto grubo ponad dwadzieścia razy. Pomysł na film dokumentalny pojawił się, gdy Misjonarki Miłości zbliżały się do 75. rocznicy powstania. Po uzyskaniu zgody zgromadzenia projekt ruszył dalej przy wsparciu telewizji Atmadarshan TV w Indore.
Nowo wydana wersja znacznie rozbudowuje wcześniejszy dokument, przygotowany na obchody 75. rocznicy założenia zgromadzenia w październiku 2025 roku. Akkara przepracował produkcję, dodając kilkanaście kolejnych epizodów oraz perspektywy z innych krajów, przez co powstało szersze studium wpływu Matki Teresy.
Matka Teresa i globalna misja Misjonarek Miłości
Film podąża za drogą Matki Teresy — od pierwszych lat służby w Indiach aż do rozwoju Misjonarek Miłości na całym świecie.
Wśród przywołanych epizodów historycznych są jej praca w Patnie w 1948 roku, w Jharkhandzie w 1959 roku i w Nowym Delhi w 1961 roku. Dokument przedstawia te punkty zwrotne jako część szerszej opowieści o przemianie zgromadzenia z lokalnej posługi w globalną obecność humanitarną.
Film przygląda się także pracy Misjonarek Miłości na obszarach dotkniętych konfliktem i niestabilnością. Przypomina zabójstwa sióstr ze Zgromadzenia Misjonarek Miłości w Jemenie w 1998 i 2016 roku, wydalenie zgromadzenia z Nikaragui oraz decyzje sióstr o pozostaniu przy najbardziej bezbronnych mieszkańcach Gazy i Ukrainy, mimo trwających bombardowań.
Te relacje zostały ukazane jako przykłady wierności zgromadzenia w służbie wspólnotom, które doświadczają skrajnych trudności i niebezpieczeństwa.
Matka Teresa: historie spoza oficjalnej narracji
Jednym z głównych celów dokumentu jest rzucenie światła na mniej znane historie związane z Matką Teresą i jej misją.
W filmie występuje słynny fotograf Raghu Rai; przywołane są także wyrazy uznania dla Matki Teresy ze strony pierwszego premiera Indii, Jawaharlala Nehru, w tym słowa związane z otwarciem budynku Shishu Bhavan w Nowym Delhi.
Akkara powiedział, że dokument odpowiada na zarzuty, jakoby działalność dobroczynna Matki Teresy służyła przede wszystkim jako narzędzie nawracania na inną religię. Film podkreśla natomiast jej pracę wśród ludzi żyjących w skrajnym ubóstwie, wśród dzieci, sierot, osób z niepełnosprawnościami i chorobami psychicznymi oraz osób chorych na trąd.
Kilka epizodów pokazanych w dokumencie ilustruje rozpiętość tej służby. Jeden z nich dotyczy charakterystycznych białych sari w niebieskie prążki, noszonych przez siostry ze Zgromadzenia Misjonarek Miłości: tkają je osoby chore na trąd w prowadzonym przez zgromadzenie ośrodku w Titagarh, placówce poświęconej pamięci Mahatmy Gandhiego.
Film przypomina również starania Matki Teresy, by przekonać indyjskie siły powietrzne do zasadzenia drzew przy domu dla chorych na trąd w Delhi. Inny fragment opisuje jej decyzję o odrzuceniu papieskiego zaproszenia na Światowe Dni Młodzieży w Denver w 1993 roku: zamiast tego pojechała do Borduria w stanie Arunachal Pradesh, aby przeciwstawić się zabijaniu niemowląt urodzonych z wadami rozwojowymi.
Do kolejnych opowieści należy loteria fantowa zorganizowana na rzecz szpitala dla chorych na trąd w Shanti Nagar, sfinansowana ze sprzedaży papamobile, które — jak podano — podarowano Matce Teresie po Światowym Kongresie Eucharystycznym w Bombaju w 1964 roku.
Dokument wraca też do jednego z najczęściej przywoływanych świadectw jej osobistej hierarchii wartości: prośby, aby Komitet Noblowski odwołał tradycyjny bankiet związany z Nagrodą Nobla, a zaoszczędzone środki przeznaczył na pomoc sierotom w Kalkucie.
Szacunek ponad podziałami politycznymi i religijnymi
Powracającym motywem całego filmu jest szeroki szacunek, jakim Matka Teresa cieszyła się ponad granicami religijnymi, politycznymi i ideowymi.
Dokument przywołuje uznanie wyrażane przez byłego prezydenta A.P.J. Abdula Kalama oraz byłych premierów Indera Kumara Gujrala i Atala Bihariego Vajpayee. Pokazuje także jej relację z Jyoti Basu, wieloletnim marksistowskim premierem rządu stanowego Bengalu Zachodniego.
Jak podaje film, Basu powiedział kiedyś: „Ta pani czyni mnie złym marksistą, każąc mi wierzyć w Boskość”.
Dokument ukazuje również przykłady otwartości Matki Teresy ponad podziałami religijnymi. Jeden z nich dotyczy nadania ośrodkowi Misjonarek Miłości niedaleko Ranchi nazwy „Radharani Convent” — na cześć hinduskiej kobiety, która w 1973 roku podarowała ziemię pod dom dla chorych na trąd.
Przesłanie współczucia dla widowni na całym świecie
Urodzona w 1910 roku jako Anjezë Gonxhe Bojaxhiu na terenie dzisiejszej Macedonii Północnej, Matka Teresa przybyła do Indii w 1929 roku jako siostra loretanka, a w 1950 roku założyła Zgromadzenie Misjonarek Miłości. W kolejnych dziesięcioleciach zgromadzenie rozszerzyło się na cały świat, służąc najbardziej bezbronnym ludziom na wielu kontynentach.
Poprzez materiały archiwalne, epizody historyczne i współczesne świadectwa film Mother Teresa – Prophet of Compassion przedstawia ten rozwój jako coś więcej niż wzrost zgromadzenia zakonnego. Obraz portretuje go jako światowy ruch poświęcony niesieniu współczucia, opieki i godności ludzkiej tym, których najczęściej się pomija.
Wracając zarówno do znanych, jak i do mniej znanych rozdziałów życia Matki Teresy, dokument chce zaoferować widzom głębsze zrozumienie kobiety, której misja — jak twierdzą jego twórcy — nadal inspiruje wysiłki, by „globalizować współczucie i troskę”, pozostając mocno zakorzenioną w służbie ubogim i zepchniętym na margines.
- Raju Hasmukh, na podstawie materiałów EWTN News
