Agnes Gonxha Bojaxhiu — przyszła Matka Teresa z Kalkuty — urodziła się w Skopje, dziś Macedonia, 26 sierpnia 1910 roku, w albańskiej rodzinie wywodzącej się z Kosowa.
Redakcja (06/09/2026, Gaudium Press) Agnes Gonxha Bojaxhiu — przyszła Matka Teresa z Kalkuty — urodziła się w Skopje, dziś Macedonia, 26 sierpnia 1910 roku, w albańskiej rodzinie wywodzącej się z Kosowa. Jej rodzice należeli do mniejszości albańskiej żyjącej na południu dawnej Jugosławii i choć funkcjonowali w środowisku w przeważającej mierze muzułmańskim, byli gorliwymi katolikami.
Po śmierci ojca, gdy Agnes miała zaledwie dziewięć lat, matka wzięła na siebie obowiązek utrzymania rodziny, pracując przy haftach. W tych okolicznościach Agnes zaczęła uczęszczać do szkoły państwowej.
Od najmłodszych lat oddawała się intensywnej modlitwie i żywiła szczególne nabożeństwo do Matki Bożej oraz do świętej Teresy od Dzieciątka Jezus. Aktywnie uczestniczyła w życiu swojej parafii, gdzie w wieku dziesięciu lat prowadziła już chór. Obdarzona inteligencją, uczyła się z łatwością i miała melodyjny głos. Została czynnym członkiem parafialnej Kongregacji Mariańskiej, na której spotkaniach odczytywano listy misjonarzy z Indii, opisujące trudne warunki życia tamtejszego ludu. Relacje te wywarły na niej głębokie wrażenie — zarówno z powodu nędzy materialnej, jak i ubóstwa duchowego.
Mając 18 lat, w 1928 roku, po poważnym namyśle nad swoim powołaniem, Agnes postanowiła poświęcić się całkowicie Bogu w życiu zakonnym, za zgodą matki. Wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Loretanek — Sióstr Matki Bożej z Loreto — którego dom znajdował się niedaleko Dublina w Irlandii. Od początku życia w klasztorze Agnes wyrażała gorące pragnienie służby misyjnej w Indiach.
Przełożona, rozpoznawszy jej powołanie, zdecydowała, że nowicjat odbędzie bezpośrednio w kraju, do którego czuła się wezwana. Kilka miesięcy po wstąpieniu do zgromadzenia została wysłana do Darjeeling w północnych Indiach, do regionu słynącego z uprawy herbaty. Siostry Loretanki prowadziły tam szkołę, w której Agnes pomagała i kontynuowała naukę.
24 maja 1931 roku Agnes złożyła śluby czasowe ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, przyjmując imię zakonne Teresa — zainspirowana nie świętą Teresą z Ávili, lecz świętą Teresą od Dzieciątka Jezus. Zaczęła uczyć historii i geografii w szkole Świętej Marii w Kalkucie, gdzie wyróżniała się umiłowaniem nauczania i doskonałą relacją z uczennicami, które darzyły ją głębokim podziwem.
W maju 1937 roku siostra Teresa złożyła śluby wieczyste, a wkrótce potem została mianowana dyrektorką szkoły. Choć jej życie płynęło harmonijnie w szkolnym środowisku — przeznaczonym dla córek najzamożniejszych rodzin Kalkuty — głęboko poruszała ją skrajna nędza, którą widziała na ulicach miasta. Widok ludzi dotkniętych głodem, chorych porzuconych bez pomocy lekarskiej i pozbawionych jakiegokolwiek wsparcia duchowego czy ludzkiego dotykał ją do żywego.
10 września 1946 roku wydarzenie o decydującym znaczeniu odmieniło bieg jej życia i pozostawiło znaczący ślad w dziejach Kościoła. Tak o nim opowiadała:
„Jechałam pociągiem z Kalkuty do Darjeeling, aby odbyć rekolekcje. Spanie w pociągu nigdy nie jest łatwym zadaniem, ale w pociągu w Indiach okazało się niemożliwe. Nieustanny hałas wagonów, przenikliwy zapach brudu wydobywający się z ciżby ludzi i zwierząt, a do tego widok koszy i gdaczących kur — wszystko to składało się na obraz ludzkiej nędzy. Podczas tej podróży, w wieku 36 lat, poczułam w sercu wewnętrzne wezwanie, by wyrzec się wszystkiego i pójść za Chrystusem do slumsów, poświęcając się służbie najuboższym z ubogich. Zrozumiałam, że taka jest wola Boża wobec mnie”.
Misjonarki Miłości — dzieło Matki Teresy z Kalkuty
W 1946 roku Matka Teresa otrzymała „powołanie w powołaniu”, które kilka lat później doprowadziło ją do założenia wspólnoty zakonnej nazwanej przez nią Misjonarkami Miłości, oficjalnie uznanej w archidiecezji Kalkuty.
Zgromadzenie Misjonarek Miłości, zrodzone z odważnego „tak” Matki Teresy w 1950 roku w Kalkucie w Indiach, jest dziś obecne w ponad 100 krajach. Jego głównym celem jest służba najuboższym z ubogich, bez względu na ich klasę społeczną, wyznanie, kolor skóry czy religię.
Matka Teresa z Kalkuty w białym sari
W 1948 roku drobna siostra o promiennym uśmiechu po raz pierwszy włożyła białe sari obszyte niebieską lamówką i opuściła klasztor, udając się na zaniedbane przedmieścia Kalkuty, aby na zawsze poświęcić się tym, którzy byli w największej potrzebie.
Matka Teresa zawsze wychodziła z różańcem w dłoni, by szukać i służyć Chrystusowi w tych, którzy są „niechciani, niekochani, pozbawieni opieki”. Kilka miesięcy później dołączyły do niej niektóre z jej dawnych uczennic.
7 października 1950 roku nowe zgromadzenie zostało oficjalnie erygowane. Na początku lat sześćdziesiątych Matka Teresa zaczęła posyłać swoje siostry do innych części Indii. Dekret pochwalny (Decretum laudis) udzielony przez papieża Pawła VI w lutym 1965 roku dodał jej odwagi do otwarcia domu w Wenezueli. Wkrótce potem powstały fundacje w Rzymie i Tanzanii, a później na wszystkich kontynentach. Od 1980 roku i przez całe lata dziewięćdziesiąte otwierała domy niemal we wszystkich krajach komunistycznych, w tym w dawnym Związku Radzieckim, Albanii i na Kubie.
Wszyscy pamiętają ją jako drobną i delikatną kobietę w biało-niebieskim sari, której wielkość zdobyła jednak serca ludzi na całym świecie, także niewierzących. Jej sława bardzo wzrosła dzięki przyjaźni ze świętym Janem Pawłem II.
Określając ogólne zasady zgromadzenia, Matka Teresa stwierdziła:
„Celem Sióstr Misjonarek Miłości jest oddanie się ciałem i duszą, w sposób wyłączny, materialnemu i duchowemu dobru wszystkich potrzebujących: bezbronnych ubogich, zaniedbanych dzieci, opuszczonych, chorych, trędowatych i żebraków; słowem, wszystkich tych, którzy — czy to z własnego zaniedbania, czy z braku troski ze strony społeczeństwa — pozostają w życiu zdani na siebie, bez pomocy i bez nadziei”.
- Redakcja
