Czas dla Stworzenia na Filipinach 2026 łączy modlitwę, działania ekologiczne oraz troskę o sprawiedliwość społeczną i prawa ludów rdzennych.
Redakcja (3 września 2026, Gaudium Press ) Czas dla Stworzenia na Filipinach w 2026 roku wykracza daleko poza wymiar czysto liturgiczny: Filipiny przeżywają go jako ogólnokrajową inicjatywę łączącą modlitwę, świadomość ekologiczną, rzecznictwo na rzecz środowiska i działanie wspólnotowe pod hasłem „Żywa woda”.
Obchodzony corocznie od 1 września do 4 października Czas dla Stworzenia stał się ważnym momentem dla wspólnot katolickich w całym kraju. W państwie zmagającym się z trwałymi problemami ekologicznymi — wylesianiem, działalnością górniczą oraz rosnącą presją na ekosystemy lądowe i morskie — obchody przekształciły się w szeroki ruch łączący wiarę z odpowiedzialnością ekologiczną i sprawiedliwością społeczną.
Czas dla Stworzenia na Filipinach: od liturgii do konkretnego działania
W 2026 roku Konferencja Episkopatu Filipin (CBCP) zachęciła wspólnoty kościelne w całym kraju do celebrowania Dnia Stworzenia w pierwszą niedzielę września przy użyciu nowo wprowadzonego formularza „Missa pro custodia creationis”, czyli Mszy w intencji troski o stworzenie.
Inicjatywa ta jest kontynuacją procesu, który w ostatnich latach systematycznie nabiera rozpędu. Na Filipinach obchody często wykraczają poza tradycyjne zakończenie 4 października i trwają aż do drugiej niedzieli października, zbiegając się z Narodowym Dniem Obrony Ludów Rdzennych. To nałożenie się terminów odzwierciedla rosnącą świadomość Kościoła co do ścisłego związku między ochroną środowiska, prawami ludów rdzennych a szerszymi kwestiami sprawiedliwości społecznej.
Nawrócenie ekologiczne i sprawiedliwość społeczna
Wśród najmocniejszych głosów wskazujących na ten związek jest kard. Pablo Virgilio David, biskup Kalookan, który wezwał do „autentycznego nawrócenia ekologicznego”. Zdaniem kardynała troski o stworzenie nie da się oddzielić od sprawiedliwości wobec ubogich wspólnot i musi ona znajdować odzwierciedlenie w praktycznych decyzjach służących ochronie lasów, mórz i zagrożonych ekosystemów. Celebracje liturgiczne są dla niego punktem wyjścia, a nie punktem dojścia — mają zachęcać wierzących do przekładania modlitwy na trwałe działanie w codziennym życiu i w ich wspólnotach.
Centralną rolę w tej ogólnokrajowej mobilizacji odgrywa Ruch Laudato si’ na Filipinach, który od lat promuje w Manili Ekumeniczny Marsz dla Stworzenia. Inicjatywa gromadzi uczestników z różnych wyznań chrześcijańskich i jest zorganizowana wokół dziewięciu stacji modlitewnych znanych jako „Via Creationis”. Łącząc refleksję duchową ze świadomością ekologiczną, wydarzenie podkreśla wspólną odpowiedzialność za to, co uczestnicy nazywają „wspólnym domem”. Jego ekumeniczny charakter wzmocnił także współpracę między Kościołami, organizacjami i sieciami ekologicznymi dążącymi do podobnych celów.
Diecezje w działaniu: od Manili po Mindanao
W całym kraju lokalne Kościoły i instytucje przekładają Czas dla Stworzenia na oddolne programy dostosowane do potrzeb swoich wspólnot.
W archidiecezji Manili obchody rozpoczęły się Mszą św. 1 września i obejmują szeroki wachlarz działań. Są wśród nich pokazy filmu The Letter, zainspirowanego encykliką papieża Franciszka Laudato si’, a także materiały do refleksji i modlitwy przygotowane z myślą o parafiach. Uniwersytet Ateneo de Manila włączył się w te wysiłki poprzez inicjatywy artystyczne, fotograficzne i kulturalne, które stawiają młodych ludzi w centrum zaangażowania ekologicznego. Zwieńczeniem działań ma być 4 października, w święto św. Franciszka z Asyżu, publiczne wydarzenie znane jako „Jubileusz Stworzenia”.
Kwestie ekologiczne kształtują również debatę w diecezji San Pablo w prowincji Laguna. Diecezjalna Komisja ds. Ekologii zorganizowała cotygodniowy cykl spotkań i webinariów poświęconych nierównościom środowiskowym, zwracając zarazem uwagę na kontrowersyjny projekt zapory Ahunan. Przedsięwzięcie to spotkało się z silnym sprzeciwem lokalnych społeczności ze względu na obawy o jego skutki środowiskowe, społeczne i kulturowe.
Gdzie indziej na Luzonie diecezja Imus oficjalnie zainaugurowała Czas dla Stworzenia spotkaniem w gospodarstwie Laudato Si’ Farm, w którym wzięli udział kapłani, osoby konsekrowane i przedstawiciele parafii. Dalej na południe prelatura Isabela na wyspie Basilan promuje inicjatywy sadzenia drzew oraz projekty ekoturystyczne, mające tworzyć trwałe źródła utrzymania dla miejscowej ludności.
W archidiecezji Davao na Mindanao na 13 września zaplanowano pielgrzymkę na Bukid sa Kaluoy, czyli „Górę Miłosierdzia”, na wyspie Samal. Program obejmuje Drogę Krzyżową, symboliczne sadzenie drzew oraz Mszę św. zorganizowaną przez Centrum Akcji Społecznej, co podkreśla związek między praktyką duchową a troską o środowisko.
Mimo różnorodności form inicjatywy te łączy wspólne przekonanie: troska o stworzenie jest postrzegana jako integralny wymiar życia duszpasterskiego. W wielu przypadkach działaniom kościelnym towarzyszy rzecznictwo kwestionujące projekty uznawane za szkodliwe dla ekosystemów, w tym zapory, przemysł wydobywczy, wylesianie i kopalnictwo.
Czas dla Stworzenia na Filipinach wobec górnictwa i wycinki lasów
Debata ekologiczna zajęła również ważne miejsce we wspólnotach zakonnych kraju. Podczas Mszy św. na otwarcie drugiego Kongresu Krajowego Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonnych Filipin, który zgromadził 233 przełożonych zakonnych ze 159 zgromadzeń, bp Broderick Pabillo, wikariusz apostolski Taytay na Palawanie, wygłosił mocne przesłanie o długofalowych skutkach niszczenia środowiska.
Podkreślając niezastąpioną wartość dojrzałych lasów, bp Pabillo zakwestionował powszechne używanie terminu „ponowne zalesianie”, gdy nowo posadzone drzewa przedstawia się jako rekompensatę za utratę pierwotnych ekosystemów.
„Drzewa można zasadzić, ale lasów nie da się na nowo zasadzić” — stwierdził, argumentując, że zniszczenia ukształtowanych lasów nie da się po prostu zrównoważyć nowymi programami nasadzeń. Określił takie twierdzenia jako wprowadzające w błąd i skrytykował zezwolenia dopuszczające wycinkę tysięcy dojrzałych drzew na potrzeby działalności górniczej.
Biskup odniósł się w szczególności do projektu górniczego w południowej części Palawanu, który według doniesień zakłada usunięcie około 57 tys. drzew. Ostrzegł, że niszczenie ekosystemów niesie poważne konsekwencje dla lokalnych społeczności, w tym powodzie i inne katastrofy potęgowane przez zaburzenie naturalnej równowagi środowiskowej.
Dla bp. Pabillo ochrona środowiska nie jest kwestią opcjonalną, lecz podstawowym elementem chrześcijańskiego uczniostwa i życia konsekrowanego. „Stworzenia nie wolno używać, lecz należy je szanować” — powiedział, podkreślając, że świat przyrody stanowi część odkupieńczego dzieła Boga.
W miarę jak Czas dla Stworzenia na Filipinach nabiera rozmachu, przywódcy kościelni, wspólnoty zakonne i wierni świeccy coraz wyraźniej przedstawiają troskę o ekologię jako obowiązek zarazem duchowy i moralny. Ich przesłanie jest jasne: modlitwie za stworzenie musi towarzyszyć działanie. Wyzwaniem, przed którym stają dziś wierzący, jest nie tylko świętowanie stworzenia, ale także — jak powtarzano w trakcie tegorocznych obchodów — nauczenie się, jak go bronić.
- Raju Hasmukh na podstawie materiałów agencji Fides
