Powódź w Nepalu i osuwiska ziemi pozostawiły tysiące zabitych lub zaginionych; organizacje pomocowe niosą doraźne wsparcie i przygotowują się na lata odbudowy.
Redakcja (2 września 2026, Gaudium Press ) Powódź w Nepalu i osuwiska ziemi z 26 sierpnia wzdłuż granicy nepalsko-chińskiej spustoszyły całe społeczności, a agencje humanitarne z trudem docierają z pomocą w warunkach zrujnowanej infrastruktury i gwałtownie narastającego kryzysu humanitarnego.
„To, czego jesteśmy obecnie świadkami, jest na tych terenach bezprecedensowe” — powiedział Senthil Kumar Gurunathan z Catholic Relief Services (CRS), oficjalnej agencji humanitarnej i rozwojowej biskupów Stanów Zjednoczonych.
Gurunathan, przedstawiciel krajowy CRS na Indie, wypowiadał się z Katmandu, wkrótce po przybyciu do Nepalu, gdzie wspiera działania Caritas Nepal. Obie organizacje należą do Caritas Internationalis, światowej sieci humanitarnej Kościoła katolickiego.
Powódź w Nepalu: tysiące zabitych i zaginionych
Katastrofa rozpoczęła się 26 sierpnia od zawalenia się lodowca w nepalskim Parku Narodowym Langtang. Wstrząs o magnitudzie 5,2 uwolnił ogromne masy rumowiska, które przemieściły się ponad 60 mil w dół rzeki, wywołując niszczycielskie powodzie i osuwiska wzdłuż systemów rzecznych Trishuli i Bhote Koshi.
Potwierdzono śmierć co najmniej 955 osób, a ponad 4470 wciąż uznaje się za zaginione.
Zdjęcia i nagrania z dotkniętego regionu pokazują potoki wody, błota i rumowiska przelewające się przez doliny rzeczne i porywające domy, wioski oraz infrastrukturę. Wiele ofiar to uczestnicy grup turystycznych i hinduskich pielgrzymek, którzy w chwili katastrofy przemierzali te tereny.
Powódź w Nepalu stała się także kryzysem międzynarodowym. Wśród ofiar są setki cudzoziemców z około 32 krajów, a około 85 Amerykanów nadal uznaje się za zaginionych.
Ustalenie pełnego bilansu ofiar utrudniają ograniczenia w przepływie informacji z objętych powodzią obszarów Chin i Tybetu. Ograniczony dostęp zagranicznych dziennikarzy sprawia, że niezależna weryfikacja sytuacji i liczby ofiar jest trudniejsza.
Papież apeluje o modlitwę i solidarność
Papież Leon XIV odniósł się do katastrofy podczas modlitwy Anioł Pański 30 sierpnia, ofiarowując modlitwę za poszkodowanych w Nepalu i Tybecie.
„Módlmy się za tych, którzy stracili życie, za rannych, za zaginionych, za rodziny i za ratowników” — powiedział papież. „Niech troska wszystkich pomoże złagodzić cierpienie i zapewnić niezbędną pomoc dotkniętym ludziom”.
Jego apel uwypuklił rosnący niepokój społeczności międzynarodowej o skalę katastrofy i o potrzeby humanitarne narastające w całym dotkniętym regionie.
Pomoc doraźna skupiona na podstawowych potrzebach
Na miejscu organizacje pomocowe koncentrują się na najpilniejszych potrzebach przetrwania przesiedlonych społeczności.
„Wioski i miasteczka zostały zmyte” — powiedział Gurunathan, zaznaczając, że pełny rozmiar zniszczeń jest wciąż szacowany.
CRS i Caritas Nepal traktują priorytetowo dostawy żywności, czystej wody pitnej, wsparcie sanitarne oraz schronienia awaryjne dla ocalałych. Jednym z największych wyzwań pozostaje jednak dotarcie do odciętych społeczności.
„Wiele głównych dróg zostało zmytych, całkowicie lub częściowo” — wyjaśnił Gurunathan.
Aby pokonać te przeszkody, pracownicy humanitarni współpracują z mieszkańcami, by wyznaczyć alternatywne, wciąż przejezdne trasy transportu.
„Staramy się znaleźć alternatywne trasy, pracując z miejscowymi ludźmi, by sprawdzić, które drogi nadają się jeszcze do jazdy” — powiedział. „Nie są to może drogi główne, ale to drogi ratujące życie, wciąż nienaruszone”.
W przypadku społeczności całkowicie odciętych przez zniszczenia powodziowe i osuwiska organizacje pomocowe rozważają także transport lotniczy niezbędnych zaopatrzeń.
Gurunathan powiedział, że CRS ściśle współpracuje z przedstawicielami rządu, by ustalić, w jaki sposób materiały pomocowe mogą zostać przerzucone drogą powietrzną na obszary, do których nie ma już dojazdu.
Powódź w Nepalu: odbudowa potrwa lata
Choć doraźna pomoc pozostaje bezpośrednim priorytetem, agencje humanitarne już przygotowują się do długotrwałej odbudowy.
Zespoły CRS i Caritas Nepal prowadzą bieżące analizy, by lepiej zrozumieć zmieniające się potrzeby ocalałych i ich społeczności.
Długofalowe plany odbudowy skupią się na zapewnieniu trwałych schronień, naprawie zniszczonych systemów wodociągowych i zagwarantowaniu dostępu do bezpiecznej wody pitnej. Organizacje pomocowe spodziewają się także dużych nakładów na pomoc rodzinom w odbudowie utraconych źródeł utrzymania.
Skala zniszczeń domów, infrastruktury i lokalnych gospodarek wskazuje, że odbudowa wykroczy daleko poza początkową fazę ratunkową.
Zdrowie psychiczne kluczowym wyzwaniem
Poza widocznymi zniszczeniami materialnymi pracownicy pomocy humanitarnej coraz mocniej skupiają się na psychologicznych skutkach katastrofy.
Gurunathan powiedział, że praca z traumą będzie centralnym elementem przyszłej pomocy, gdy ocaleni będą mierzyć się z utratą bliskich, domów i całych społeczności.
„Skupienie się na zdrowiu psychicznym będzie dla nas kluczowym priorytetem w dalszych działaniach” — powiedział, opisując to jako element skoordynowanego wysiłku organizacji humanitarnych i rządu Nepalu.
Dla wielu ocalałych powrót do normalności będzie oznaczał coś więcej niż odbudowę budynków. Będzie wymagał uleczenia ran emocjonalnych pozostawionych przez jedną z najbardziej śmiercionośnych katastrof, jakie nawiedziły ten region.
„Droga do odbudowy będzie długa” — powiedział Gurunathan. „Dlatego myślę, że ważne będzie okazanie realnej solidarności z ludźmi poszkodowanymi w Nepalu i szukanie sposobów, by pomóc im odbudować życie”.
- Raju Hasmukh na podstawie materiałów OSV News
