Papież Leon XIV w Urugwaju uczcił Matkę Bożą Trzydziestu Trzech, docenił matki przekazujące wiarę, wezwał do ewangelizacji i ponownie poświęcił naród Maryi.
Redakcja (8 listopada 2026, Gaudium Press) Papież Leon XIV wygłosił w niedzielę głęboko duszpasterską homilię o silnym wydźwięku narodowym w bazylice katedralnej w mieście Florida, gdzie mieści się Narodowe Sanktuarium Matki Bożej Trzydziestu Trzech. Wezwał Urugwajczyków, by odnowili zaangażowanie w przekazywanie wiary chrześcijańskiej i przyjęli bardziej czynnego ducha misyjnego w społeczeństwie coraz wyraźniej naznaczonym dystansem wobec religii i sekularyzacją.
Zwracając się do tysięcy pielgrzymów zgromadzonych na święcie patronki kraju, papież umieścił religijne dzieje Urugwaju w szerszej perspektywie historii zbawienia, kreśląc paralele między biblijnymi niewiastami, sławionymi za wierność Bogu, a pokoleniami kobiet, które podtrzymywały wiarę w urugwajskich rodzinach i wspólnotach.
Wizyta była jednym z najważniejszych momentów podróży apostolskiej Leona XIV do Urugwaju, a jej zwieńczeniem było ofiarowanie Złotej Róży czczonemu wizerunkowi Matki Bożej Trzydziestu Trzech – tradycyjnego papieskiego wyróżnienia, przyznawanego miejscom i symbolom o wyjątkowym znaczeniu duchowym.
Wiara zachowana przez pokolenia
W centrum przesłania papieża znalazła się refleksja nad rolą kobiet w zachowywaniu i przekazywaniu wiary. Wychodząc od biblijnych postaci Judyty i Maryi Dziewicy, obu sławionych w Piśmie Świętym jako błogosławione między niewiastami, Leon XIV połączył ich świadectwo z doświadczeniem niezliczonych matek i babć, dzięki którym chrześcijaństwo pozostało żywe w rodzinach.
Papież podkreślił, że znaczna część duchowej historii narodu nie została zapisana w oficjalnych dokumentach ani w kronikach, lecz jest przekazywana po cichu przez codzienne akty modlitwy, pobożności i chrześcijańskiego świadectwa w domu.
Mówił o matkach, które uczyły dzieci pierwszych modlitw, przybliżały im sakramenty i wychowywały je w miłości. Wspomniał także babcie, które dbały o domowe ołtarzyki, modliły się za żyjących i zmarłych krewnych oraz troszczyły się o to, by wiara pozostawała obecna w zwyczajnym życiu domowym.
Odwołując się do przykładu św. Tymoteusza, którego wiarę pielęgnowały babka Lois i matka Eunice, Leon XIV przekonywał, że autentyczna formacja chrześcijańska często zaczyna się na długo przed formalnym nauczaniem religii i jest zakorzeniona w świadectwie członków rodziny, którzy żyją tym, w co wierzą.
Ból z powodu słabnącej religijności
W jednym z najbardziej poruszających fragmentów homilii papież zwrócił się bezpośrednio do rodziców i dziadków, którzy patrzą, jak młodsze pokolenia oddalają się od praktyk religijnych.
Dostrzegając rzeczywistość dobrze znaną wielu rodzinom katolickim, mówił o smutku tych, którzy uczyli dzieci modlitwy, chodzili całą rodziną na Mszę św. i dzielili się wiarą z wnukami, a potem widzieli, jak w dorosłym życiu te praktyki zostają porzucone.
Zamiast skłaniać do rozpaczy, Leon XIV przekazał orędzie wytrwałości i nadziei, przywołując św. Monikę, której wieloletnia modlitwa za syna Augustyna zaowocowała w końcu jednym z najsłynniejszych nawróceń w dziejach chrześcijaństwa.
Papież zapewnił wierzących, że ziarna wiary zasiane w rodzinach wcale nie muszą być stracone i że Bóg nadal działa w sposób często ukryty przed ludzkim wzrokiem.
Zachęcił zwłaszcza matki i babcie, by nadal dawały świadectwo o Ewangelii przez cierpliwość, modlitwę, miłość i nadzieję, nawet gdy nie widać natychmiastowych owoców.
Wyzwanie dla ojców i dziadków
Choć znaczna część homilii dotyczyła wkładu kobiet, Leon XIV skierował też mocny apel do mężczyzn.
Zwracając się do ojców i dziadków, przekonywał, że młodsze pokolenia potrzebują widocznych przykładów męskiej wiary i duchowego przewodnictwa. Przedstawił św. Józefa jako wzór ojcostwa, podkreślając uczciwość, modlitwę, odpowiedzialność, życie sakramentalne i szacunek w małżeństwie.
Papież zaznaczył, że wiara powinna zajmować autentyczne miejsce w życiu mężczyzn, i zasugerował, że dzieci otrzymują ważną lekcję, gdy widzą, jak ojcowie modlą się i polegają na Bogu bez skrępowania czy wahania.
Jego słowa wpisywały się w szerszy motyw obecny w całej homilii: odpowiedzialność całej rodziny za to, by stawała się żywym środowiskiem wiary, zamiast zdawać się w formacji religijnej wyłącznie na instytucje lub duchowieństwo.
Dzieje Urugwaju związane z Matką Bożą Trzydziestu Trzech
Leon XIV przybliżył także historyczną więź między Urugwajem a jego patronką, Matką Bożą Trzydziestu Trzech.
Przypominając wydarzenia z 1825 r., gdy ci, którzy dążyli do wolności narodu, zawierzyli swoje wysiłki opiece Maryi, papież powiedział, że historii kraju nie da się w pełni zrozumieć w oderwaniu od jego religijnych fundamentów.
Opisał wizerunek Dziewicy jako stałą obecność w dziejach rozwoju narodu – obecność bliską ludziom mimo zmieniających się warunków społecznych i ewoluujących postaw wobec religii.
Papież zwrócił uwagę na bogate dziedzictwo duchowe kraju, wymieniając św. Marię Franciszkę Rubatto oraz bł. męczennice Dolores i Consuelo Aguiar-Mella jako przykłady wierności, których życie wciąż inspiruje wierzących.
Podkreślił jednak, że prawdziwa historia wiary w Urugwaju wykracza daleko poza uznanych świętych i błogosławionych i obejmuje niezliczonych zwykłych wierzących, których świadectwo podtrzymywało życie chrześcijańskie przez pokolenia.
Ewangelizacja przez spotkanie
Pod koniec homilii Leon XIV przeszedł od wspomnienia do misji.
Rozważając ewangeliczny opis odwiedzin Maryi u Elżbiety, wskazał na decyzję Maryi, która „wybrała się i poszła z pośpiechem”, jako wzór dla współczesnej ewangelizacji.
Papież przestrzegł przed biernym podejściem do wiary i zachęcił katolików, by aktywnie szukali tych, którzy oddalili się od Kościoła.
Wezwał Urugwajczyków, by na nowo wchodzili do domów, wsłuchiwali się w pytania ludzi i towarzyszyli tym, którzy utracili wiarę albo nigdy naprawdę się z nią nie zetknęli.
Według Leona XIV każdy wierzący zna kogoś, kto potrzebuje takiego wyjścia naprzeciw – członka rodziny, przyjaciela, sąsiada albo katolika od dawna oddalonego od Kościoła.
Misja Kościoła – mówił – nie polega jedynie na czekaniu, aż ludzie powrócą, lecz na wychodzeniu im naprzeciw i spotykaniu ich tam, gdzie są.
Poświęcenie Urugwaju Matce Bożej Trzydziestu Trzech
Homilia osiągnęła punkt kulminacyjny, gdy papież zapowiedział, że złoży Złotą Różę przed wizerunkiem Matki Bożej Trzydziestu Trzech.
Ten symboliczny gest – wyjaśnił – był wyrazem czci dla Maryi jako duchowej Matki i opiekunki narodu urugwajskiego.
Następnie Leon XIV odnowił akt poświęcenia narodu Maryi, zawierzając Urugwaj i wszystkich jego mieszkańców jej opiece.
Modlił się, aby za jej wstawiennictwem Bóg strzegł kraju przed siłami, które mogłyby odciągnąć go od Chrystusa, i umacniał wierzących w ich misji niesienia Ewangelii innym.
Akt ten miał zarówno duchowe, jak i narodowe znaczenie, umacniając ścisłą więź między katolickim dziedzictwem Urugwaju a czcią dla jego patronki.
Pożegnanie z Urugwajem
Na zakończenie Mszy św. papież podziękował władzom cywilnym, przywódcom religijnym, organizatorom, wolontariuszom, rodzinom i wielu osobom, które pomogły w przygotowaniu jego wizyty.
Wspominając kilka dni spędzonych w Montevideo, Paysandú i Floridzie, wychwalał hojność Urugwajczyków i powiedział, że to doświadczenie potwierdziło opinię o małym narodzie o wielkim sercu.
Leon XIV wyraził nadzieję, że duchowy entuzjazm, którego był świadkiem podczas wizyty, będzie się nadal szerzył w całym kraju i poza jego granicami.
Przywołując po raz ostatni Matkę Bożą Trzydziestu Trzech, modlił się o jedność, pokój i dalszy wzrost wiary, nadziei i miłości wśród Urugwajczyków.
„Noszę was w moim sercu” – powiedział papież do wiernych na zakończenie pożegnania, prosząc, by nadal towarzyszyli mu swoją modlitwą.
- Raju Hasmukh na podstawie materiałów z Vatican.va
