Papież Leon XIV wezwał duchownych i osoby konsekrowane do odrzucenia współczesnych bożków, do służby na wzór Chrystusa i do gorliwszej modlitwy w intencji powołań podczas nieszporów w Montevideo.
Redakcja (8 listopada 2026, Gaudium Press) Papież Leon XIV skierował w piątek wieczorem głęboko duszpasterskie i duchowo wymagające przesłanie do biskupów, kapłanów, diakonów, zakonników i zakonnic oraz seminarzystów zgromadzonych w katedrze metropolitalnej Niepokalanego Poczęcia NMP oraz Świętych Filipa i Jakuba. Wezwał Kościół, by opierał się subtelnym pokusom polegania na sobie i zabiegania o prestiż, pozostawał mocno zakorzeniony w Chrystusie i gorliwiej modlił się w intencji powołań kapłańskich i zakonnych.
Przewodnicząc nieszporom podczas wizyty apostolskiej w Urugwaju, Ojciec Święty oparł homilię na ważnym motywie biblijnym: człowiek stopniowo upodabnia się do tego, co kocha i w czym pokłada ufność. Nawiązując do Psalmu 135, przestrzegł przed niebezpieczeństwem współczesnych form bałwochwalstwa, które mogą przenikać nawet do życia kościelnego.
Choć tekst biblijny opisuje bożki jako martwe wytwory ze złota i srebra, papież Leon posłużył się tym fragmentem, by wezwać pasterzy Kościoła i osoby konsekrowane do zbadania, gdzie naprawdę spoczywa ich serce.
„Wierność naszemu powołaniu wymaga, abyśmy nieustannie powracali do Jezusa Chrystusa” – powiedział, podkreślając, że posługę może czasem przesłonić przywiązanie do osobistych osiągnięć, uznania, sukcesów instytucji lub złudzenia, że ma się wszystko pod kontrolą.
Papież przypomniał zebranym, że chrześcijańskie uczniostwo polega ostatecznie na tym, by pozwolić Chrystusowi kształtować własne życie, zamiast kierować się światowymi miarami sukcesu. Podkreślił, że serce nieuchronnie upodabnia się do tego, co ceni najbardziej, nawiązując do nauczania Chrystusa, że gdzie jest skarb człowieka, tam jest i jego serce.
Żywy Bóg, który widzi, słyszy i odpowiada
Przeciwstawiając martwe bożki Bogu Pisma Świętego, Leon XIV mówił o Bożym współczuciu objawianym w całej historii zbawienia.
Bóg Biblii – powiedział – nie jest odległy ani obojętny, lecz widzi cierpienie, słyszy wołanie o pomoc i zdecydowanie działa na rzecz ludzkości. Przypomniał objawienie się Boga Mojżeszowi w płonącym krzewie, a następnie wskazał na Wcielenie jako najwyższy przejaw Bożej bliskości.
Papież przywołał sceny z Ewangelii, w których Jezus spojrzał na Zacheusza, wysłuchał niewidomego Bartymeusza, dotknął trędowatego, przyjmował dzieci, uwalniał uciśnionych i z krzyża przebaczył swoim oprawcom.
Przez te czyny – mówił – Chrystus objawił prawdziwą naturę Boga i dał wzór chrześcijańskiej posługi.
Zwracając się bezpośrednio do kapłanów, osób zakonnych i diakonów, Leon XIV docenił ich często ukrytą służbę, pełnioną przez dziesięciolecia posługi. Wspomniał niezliczone wysłuchane spowiedzi, chorych otoczonych opieką, ubogich, którym udzielono pomocy, i wiernych, którym towarzyszono w życiowych zmaganiach.
Szczególnie poruszające były jego słowa o starzejących się duchownych i osobach zakonnych.
Ręce naznaczone latami służby nazwał widzialnym znakiem wierności i łaski, mówiąc, że są one „piękne”, ponieważ „zestarzały się, czyniąc dobro”. Takie życie – zauważył – staje się żywym świadectwem Bożej czułości i miłosierdzia.
Przemieniająca moc wytrwałości
Ważnym motywem homilii była wytrwałość pośród cierpienia i zniechęcenia.
Nawiązując do Listu św. Jakuba, papież zauważył, że wiara dojrzewa przez próby, rozczarowania i okresy, w których posługa wydaje się bezowocna. Chrześcijanie są wezwani, by nie traktować trudności jako przeszkód, lecz widzieć w nich okazje, przez które Chrystus stopniowo kształtuje ich charakter.
Według Leona XIV wytrwała wiara z czasem przemienia sposób, w jaki człowiek patrzy na innych i odnosi się do nich. Z biegiem lat – mówił – uczeń Chrystusa staje się bardziej miłosierny, bardziej współczujący i bardziej zdolny do niesienia pociechy potrzebującym.
Zachęcił duchownych i osoby zakonne, by nigdy nie pozwolili, aby chwile zniechęcenia zerwały ich bliskość z Chrystusem, podkreślając, że prawdziwy wzrost duchowy dokonuje się przez trwanie w jedności z Panem pośród przeciwności.
Bł. Jacinto Vera ukazany jako wzór ewangelizacji
Papież oddał również hołd bł. Jacintowi Verze, pierwszemu biskupowi Urugwaju, którego doczesne szczątki spoczywają w katedrze.
Przedstawiając Verę jako wzorowego pasterza, Leon XIV przypomniał, jak biskup przemierzał cały Urugwaj, by głosić Ewangelię, służyć ubogim i sprawować sakramenty.
Zamiast skupiać się wyłącznie na dokonaniach Very, papież zwrócił uwagę na świętość, która promieniowała z jego zwyczajnego sposobu bycia. Przywołując świadectwo siostry zakonnej, która znała go osobiście, Leon przypomniał, że wystarczyło spojrzeć na Verę, by odnieść wrażenie, iż nieustannie trwa na modlitwie.
Dla Ojca Świętego to świadectwo stanowi zasadniczą lekcję dla dzisiejszego misyjnego posłannictwa Kościoła.
„Oto jedna z tajemnic ewangelizacji: upodabniać się do Tego, którego głosimy” – wyjaśnił.
W społeczeństwach, w których wielu ludzi ma niewiele wspólnego z religią instytucjonalną lub słabo zna Jezusa Chrystusa, świadectwo często przemawia mocniej niż słowa. Leon XIV przekonywał, że autentyczna chrześcijańska miłość, uważne słuchanie i pełna współczucia służba mogą stać się dla wielu ludzi pierwszym spotkaniem z Ewangelią.
Wezwał duchownych, osoby zakonne i wiernych świeckich, aby ich postępowanie prowadziło innych do odkrycia źródła tej miłości w samym Chrystusie.
Papieskie uznanie dla odrodzenia powołań w Urugwaju
Jedna z najważniejszych części homilii dotyczyła powołań do kapłaństwa i życia konsekrowanego.
Papież przywołał niedawne doświadczenie Kościoła w Urugwaju, które stało się źródłem otuchy dla katolików na całym świecie. Zauważył, że gdy w 2024 r. do międzydiecezjalnego seminarium w tym kraju nie zgłosił się żaden nowy kandydat, wielu wiernych podjęło wytrwałą modlitwę i post, prosząc Boga, by posłał robotników dla Kościoła.
Te wysiłki – powiedział – zaczęły przynosić widoczne owoce.
Leon XIV wyraził wdzięczność za to, że od tamtej pory kilku młodych mężczyzn i kilka młodych kobiet rozpoczęło formację seminaryjną i drogę życia konsekrowanego, a ich odpowiedź nazwał dowodem na to, że Bóg wysłuchuje modlitw swojego ludu.
Przekształcając lokalną inicjatywę w apel do całego Kościoła, papież wezwał biskupów na całym świecie do ustanowienia diecezjalnych dni modlitwy i postu w intencji powołań.
Zachęcił parafie, rodziny i wspólnoty zakonne do zjednoczenia się w tym dziele, sugerując, że doświadczenie Urugwaju stanowi wzór zdolny zainspirować cały Kościół.
Zaproszenie to jest jedną z najbardziej wyrazistych inicjatyw o zasięgu światowym, jakie papież zaproponował podczas tej wizyty, i odzwierciedla rosnące w wielu krajach zaniepokojenie spadkiem liczby kapłanów i osób zakonnych.
Przesłanie do seminarzystów i młodych osób zakonnych
Zwracając się bezpośrednio do seminarzystów i nowicjuszy, papież Leon XIV zachęcił ich, by uczyli się od starszych pokoleń, których życie ukształtowały lata ofiarnej służby.
Zachęcił młodych kandydatów, by dostrzegali nie tylko dokonania swoich poprzedników, lecz także ich codzienną wierność, wytrwałość i zażyłą więź z Chrystusem.
Jednocześnie wezwał doświadczonych duchownych i osoby zakonne, by pozostawali zakorzenieni w tym, co najistotniejsze.
Modlitwa, cisza, rozważanie Pisma Świętego i umiłowanie Eucharystii – mówił – są fundamentem, na którym buduje się trwałe powołania. Nieustanne powracanie do tych rzeczywistości odnawia miłość, która pierwotnie zainspirowała ich oddanie, i pozwala, by serce przyjmowało rysy samego Chrystusa.
Duch Święty i komunia kościelna
Na zakończenie homilii Leon XIV powrócił do obrazu z Psalmu 135, który opisuje bożki jako pozbawione tchnienia i życia.
Dla kontrastu przypomniał ukazanie się Chrystusa apostołom po zmartwychwstaniu, gdy Jezus tchnął na nich i udzielił im Ducha Świętego.
Ten sam Duch – powiedział papież – nadal ożywia Kościół, umacniając wierzących pośród prób i jednocząc różnorodne wspólnoty.
Wezwał zgromadzonych, by mimo dzielących ich odległości pozostawali zjednoczeni w miłości i zachowywali komunię z Następcą Piotra. Przyznając, że sam potrzebuje wsparcia, poprosił także o modlitwę w intencji swojej posługi.
Zawierzając Kościół w Urugwaju opiece Matki Bożej Trzydziestu Trzech, patronki kraju, Leon XIV zakończył modlitwą, aby chrześcijanie przez całe życie trwali blisko Chrystusa i by u kresu życia mogli z ufnością powierzyć się w ręce Boga.
Serdeczne pozdrowienie dla młodzieży Urugwaju
Później tego wieczoru papież krótko pozdrowił młodych zgromadzonych przed Nuncjaturą Apostolską w Montevideo.
Odpowiadając na entuzjastyczne okrzyki tłumu, Leon XIV powiedział, że Urugwaj to „kraj młodych ludzi pełnych wiary”, i podziękował im za energię i świadectwo.
Z charakterystyczną dla siebie serdecznością i humorem żartował, że trzeba pogodzić młodzieńczy entuzjazm z potrzebą snu okolicznych mieszkańców, po czym udzielił błogosławieństwa apostolskiego i obiecał, że spotka się z młodymi ponownie w kolejnych dniach wizyty.
Choć krótkie, spotkanie to podkreśliło jeden z głównych motywów dnia: przyszłość Kościoła zależy od młodych wierzących, którzy wielkodusznie odpowiadają na Boże wezwanie i pomagają odnawiać życie chrześcijańskie przez wiarę, modlitwę i radosne świadectwo.
- Raju Hamukh na podstawie materiałów z Vatican.va
