Święty Kajetan urodził się w szlacheckim rodzie, jako syn hrabiego Gaspara z Thiene.
Redakcja (7 sierpnia 2026, Gaudium Press) Święty Kajetan urodził się w szlacheckim rodzie w 1480 roku, jako syn hrabiego Gaspara z Thiene, który zmarł, gdy Kajetan był jeszcze bardzo młody. Jego matka jednak wychowywała swoje dzieci w wierze z rzadką pobożnością i doskonałością.
Kajetan studiował na Uniwersytecie w Padwie, gdzie wyróżniał się w teologii i w 1504 roku uzyskał doktorat z prawa cywilnego i kanonicznego. Został mianowany senatorem w Vicenzy.
Jednak życie kapłańskie pociągało go i przyciągało, i w 1506 roku udał się do Rzymu, aby jeszcze bardziej zagłębić się w poznanie Boga.
Święty Kajetan – prywatny sekretarz papieża
W Rzymie został mianowany prywatnym sekretarzem papieża Juliusza II. Gdy papież zmarł w 1513 roku, Kajetan postanowił nie pozostawać na tym stanowisku. Został wyświęcony na kapłana w 1516 roku, w wieku trzydziestu sześciu lat, i przez trzy miesiące przygotowywał się, zanim odprawił swoją pierwszą Mszę świętą.
W Rzymie założył „Bractwo Bożej Miłości”, stowarzyszenie duchownych oddanych szerzeniu chwały Bożej. Swoje pierwsze doświadczenie jako duszpasterz zdobył w parafii Santa Maria di Malo, niedaleko Vicenzy.
Założył kolejne oratorium w Weronie. Następnie udał się do Wenecji, gdzie zamieszkał w miejskim szpitalu i przez wszystkich uznawany był za jego założyciela ze względu na liczne dary, jakie mu ofiarował.
Podczas pobytu w Wenecji, który trwał trzy lata, wprowadził błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem i propagował częstą Komunię świętą. Pisał: „Nie zaznam spokoju, dopóki nie ujrzę chrześcijan przystępujących do Uczty Niebieskiej z prostotą głodnych i radosnych dzieci, a nie pełnych lęku i fałszywego wstydu”.
W środowisku, w którym wyraźnie widoczne było również zepsucie wewnątrz Kościoła, święty Kajetan zabiegał o nawrócenie życia.
Powrót do Rzymu i założenie teatynów
Ksiądz Kajetan powrócił do Rzymu w 1523 roku, zamierzając pracować nad reformą obyczajów w Kościele. Sprawę tę podjął w swoim Bractwie Bożej Miłości. W tym dążeniu do reformy znalazł znakomitych towarzyszy w osobie biskupa Chieti, bp. Gian Pietro Carafy (późniejszego papieża Pawła IV), Bonifacio de’ Colli oraz Paolo Consiglieri. Wraz z nimi założył zakon kleryków regularnych, którego celem było naśladowanie życia kolegium apostolskiego. Zakon ten przyjął nazwę „Ordo Regularium Theatinorum”, czyli Kongregacja Teatynów, a jego głównym zadaniem była odnowa duchowieństwa.
Papież Klemens VII zatwierdził nową wspólnotę 14 września 1524 roku. Święty Kajetan zrzekł się całego swojego majątku, a bp Carafa zrezygnował ze swoich dwóch biskupstw: Brindisi i Chieti. Ten biskup został przełożonym generalnym zakonu. Pierwszych czterech zakonników złożyło śluby w Bazylice Świętego Piotra przed delegatem papieskim.
Cele nowej kongregacji były następujące: odnowa życia duchowego duchowieństwa; praca nad poprawą obyczajów tych, którzy zeszli na manowce; głoszenie zdrowej nauki; opieka nad chorymi; oraz propagowanie bardzo częstego przyjmowania sakramentów.
Święty Kajetan zmuszony do ucieczki do Wenecji
W 1527 roku wojsko splądrowało Rzym, a zakonnicy — których było zaledwie dwunastu — musieli uciekać do Wenecji. W 1530 roku święty Kajetan zastąpił bp. Carafę w urzędzie przełożonego, który przyjął niechętnie, z pokory.
W 1533 roku bp Carafa został ponownie wybrany przełożonym. Świętego Kajetana wysłano do Werony, gdzie reformy, które pragnął wprowadzić wśród duchowieństwa, napotkały silny opór.
Następnie udał się do Neapolu, aby założyć dom zakonu. Hrabia Oppido dał mu dom i zaoferował dwie działki ziemi, z których mógłby czerpać dochód, lecz święty odmówił przyjęcia ziemi. Hrabia nalegał, mówiąc mu, że neapolitańczycy nie są tak hojni jak wenecjanie. Lecz święty Kajetan odpowiedział: „Być może masz rację, ale Bóg jest ten sam w obu miastach. Bóg jest w Neapolu tak samo, jak w Wenecji”. Pragnął, aby jego dzieło zależało wyłącznie od Bożej życzliwości. Neapol stopniowo reformował swoje obyczaje jako owoc trudów świętego.
Wraz z błogosławionym Giovannim Marinonim założył „Monti di Pietà”, które pomagały ubogim i wykluczonym, pożyczając biednym pieniądze na bardzo niski procent. Otworzył także przytułki dla osób starszych i założył szpitale.
Latem 1547 roku zachorował, a choć lekarze zalecali materac, święty Kajetan powiedział, że nań nie zasługuje, gdyż Chrystus za łoże miał krzyż; i tak umarł na gołych deskach.
Zmarł w Neapolu 7 sierpnia 1547 roku, w wieku sześćdziesięciu siedmiu lat.
