Dziś Kościół obchodzi święto świętych apostołów Szymona i Judy Tadeusza. Czci się ich razem, ponieważ wspólnie prowadzili pracę apostolską.
Redakcja (29 października 2026, Gaudium Press) Dziś Kościół obchodzi święto św. Judy Tadeusza i św. Szymona, apostołów. Wspomina się ich razem, ponieważ według tradycji podejmowali swoje misje apostolskie ramię w ramię.
Św. Juda nosi przydomek Tadeusz, aby odróżnić go od syna zatracenia, Judasza Iskarioty.
Św. Juda to „syn Jakuba” (Łk 6,16), a zarazem krewny Pana, Jakuba Mniejszego, Józefa i Szymona (Mk 6,3; Mt 13,55). Należał więc do rodziny Chrystusa według ciała. Jest ostatni w wykazie dwunastu apostołów zamieszczonym w Dz 1,13.
Św. Juda jest również autorem natchnionym: jego list znajduje się w Nowym Testamencie. W tym liście św. Juda występuje przeciwko gnostykom, naucza przeciw tym, którzy mają wiarę, lecz nie pełnią dobrych uczynków, zwalcza grzechy nieczystości i grzechy contra naturam oraz zapowiada wieczną karę dla tych, którzy w nie popadają.
Tradycja przekazuje, że po śmierci Pana udał się wraz ze św. Szymonem do Persji, aby tam przepowiadać, i że obaj ponieśli tam śmierć męczeńską.
Według tradycji św. Szymona przecięto piłą na pół, a św. Judę Tadeusza ścięto toporem. Dlatego przedstawia się go z tym narzędziem, a także z wizerunkiem Jezusa na piersi, ze względu na łączące ich pokrewieństwo. Mówi się o nim również, że z wyglądu bardzo przypominał Jezusa.
Nabożeństwo do św. Judy Tadeusza
Nabożeństwo do św. Judy Tadeusza jako orędownika w wypraszaniu łask z Nieba nie jest pozbawione podstaw. Święty rzeczywiście wyprasza u Boga wiele łask dla swoich czcicieli, a oni odpowiadają mu wielką ufnością.
Pewne objawienie prywatne potwierdza, że Chrystus jest szczególnie poruszony, gdy ktoś prosi go o coś za pośrednictwem św. Judy Tadeusza.
Św. Brygida opowiada, że pewnego dnia sam Jezus skłonił ją, by z ufnością wzywała św. Judę, i powiedział jej, że ilekroć zechce uzyskać pewne łaski, powinna to czynić za pośrednictwem św. Judy.
Pobożność ludowa nazwała św. Judę Tadeusza patronem spraw niemożliwych, czyli spraw beznadziejnych. Wierni mówią, że on tam jest i prosi, abyśmy go wzywali, by przyszedł nam z pomocą. To, że Bóg udzielił tak wielu łask za jego wstawiennictwem, czyni go zatem uprzywilejowanym pośrednikiem łask.
Imię Juda oznacza „Niech Bogu będzie chwała”, a Tadeusz – „odważny w głoszeniu swojej wiary”.
Na podstawie informacji EWTN i Catholic.net
