Papież Leon XIV uznał salezjańskiego biskupa misjonarza Orestego Marenga za Czcigodnego Sługę Bożego, doceniając dziesięciolecia jego posługi wśród odległych społeczności w północno-wschodnich Indiach.
Redakcja (27 października 2026, Gaudium Press) Kościół katolicki uczynił ważny krok w uznaniu dziedzictwa bp. Orestego Marenga, włoskiego misjonarza salezjanina, którego życie w północno-wschodnich Indiach nierozerwalnie splotło się z duchowym i społecznym rozwojem tego regionu. 24 października 2026 r. papież Leon XIV zezwolił na promulgację dekretu o heroiczności cnót Marenga, nadając mu tytuł „Czcigodnego Sługi Bożego” i posuwając naprzód jego proces kanonizacyjny.
Decyzja spotkała się z ciepłym przyjęciem w północno-wschodnich Indiach, gdzie Marengo przez ponad siedem dekad służył wśród rdzennych społeczności, tworząc struktury diecezjalne, troszcząc się o miejscowe powołania i pomagając przemienić Kościół w jednym z najtrudniejszych pod względem geograficznym regionów kraju.
Dla wielu przedstawicieli Kościoła i wiernych, którzy go pamiętają, uznanie ze strony Stolicy Apostolskiej nie jest jedynie formalnym etapem kościelnej procedury. To wyraz uznania dla misyjnego życia naznaczonego niezwykłą wytrwałością, prostotą, pokorą i niezachwianym oddaniem ludziom, którzy często żyją na marginesie.
Z północnych Włoch na misyjne rubieże w północno-wschodnich Indiach
Urodzony 29 sierpnia 1906 r. w Diano d’Alba, w regionie Piemont we Włoszech, Oreste Marengo wszedł na drogę misyjną w niezwykle młodym wieku. Mając zaledwie 17 lat, przybył do Indii w 1923 r. jako członek zgromadzenia Salezjanów Księdza Bosko, rozpoczynając drogę, która miała wyznaczyć całe jego dalsze życie.
Młody misjonarz trafił do regionu zupełnie odmiennego od rodzinnych Włoch. Północno-wschodnie Indie, z ich surowym ukształtowaniem terenu, różnorodnością etniczną, gęstymi lasami i rozproszonymi osadami, stawiały przed nim ogromne wyzwania duszpasterskie. Jednak właśnie te trudności stały się gruntem, na którym Marengo zbudował swoje misyjne powołanie.
Wyświęcony na kapłana w Shillongu 3 kwietnia 1932 r., poświęcił się ewangelizacji wśród ludów stanów Asam, Meghalaja i Arunachal Pradesh oraz sąsiednich obszarów. Zamiast ograniczać się do ośrodków parafialnych, dużo podróżował, odwiedzając odległe wioski i odizolowane społeczności, które przez znaczną część roku były często niedostępne.
Jego misyjna metoda opierała się nie na dystansie, lecz na obecności. Uczył się miejscowych języków, zanurzał się w lokalnych kulturach i szukał bezpośredniego kontaktu z ludźmi, którym służył. Ci, którzy go znali, opisują duszpasterza, którego skuteczność wynikała nie z władzy administracyjnej, lecz z osobistej bliskości ze zwykłymi ludźmi.
Budowanie Kościoła w północno-wschodnich Indiach
Sukcesy misyjne Marenga z czasem przyniosły mu coraz większą odpowiedzialność w hierarchii Kościoła.
W 1951 r. został pierwszym biskupem Dibrugarh, nowo utworzonej diecezji w Asamie. Nominacja postawiła go na czele wysiłków Kościoła zmierzających do zorganizowania i rozszerzenia pracy duszpasterskiej na szybko zmieniającym się terytorium misyjnym.
Ponad dekadę później, w 1964 r., został mianowany pierwszym biskupem diecezji Tezpur. Jego posługa zbiegła się z okresem znacznego rozwoju wspólnot katolickich w całych północno-wschodnich Indiach. W tych latach skupiał się na umacnianiu formacji katechetycznej, popieraniu edukacji, kształceniu miejscowego duchowieństwa oraz na tym, by powstające wspólnoty katolickie miały struktury niezbędne do trwałego funkcjonowania w dłuższej perspektywie.
Być może jednym z najbardziej godnych uwagi aspektów posługi biskupiej Marenga było jego zaangażowanie we wspieranie rodzimych przywódców Kościoła. W czasie, gdy wiele terytoriów misyjnych przechodziło spod zarządu zagranicznych misjonarzy pod kierownictwo miejscowe, aktywnie wspierał formację indyjskich księży i biskupów.
W 1969 r. przekazał kierowanie diecezją Tezpur indyjskiemu biskupowi, przyjmując szerszą wizję samowystarczalnego Kościoła lokalnego. Nie uznając tej zmiany za koniec swojej misji, nadal służył w innych rolach.
Po jego doświadczenie sięgnięto ponownie w 1972 r., gdy powierzono mu zorganizowanie nowo utworzonej diecezji Tura w Meghalai. Jako administrator apostolski do 1978 r. pomógł położyć fundamenty pod to, co miało się stać jedną z najważniejszych diecezji regionu.
Życie misyjne ponad tytułami
Tym, co odróżniało Marenga od wielu ludzi Kościoła jego epoki, było to, że najwyraźniej nie przywiązywał się do stanowisk i władzy.
Nawet po odejściu z funkcji administracyjnych pozostał głęboko zaangażowany w życie duszpasterskie. Zamiast wracać do Włoch lub szukać spokojniejszego życia gdzie indziej, postanowił pozostać wśród ludzi, którym służył od dziesięcioleci.
Źródła kościelne odnotowują, że zmiany w polityce rządu i ograniczenia dotyczące działalności misyjnej zmieniły charakter jego roli. Jednak zamiast opuścić region, Marengo dostosował się do nowych okoliczności i nadal wspierał księży, katechetów, seminarzystów i miejscowe wspólnoty.
W ostatnich latach życia zamieszkał w salezjańskim nowicjacie w Turze, gdzie stał się żywym źródłem inspiracji dla młodszych pokoleń salezjanów. Własnym przykładem przekazywał misyjnego ducha, który prowadził go przez całe życie.
Ci, którzy spotykali go w tamtych latach, często wspominają człowieka, którego prostota dorównywała jego reputacji. Mimo dziesięcioleci spędzonych jako biskup i pasterz Kościoła pozostał przystępny, oddany modlitwie i głęboko zaangażowany w posługę duszpasterską.
Zapamiętany w północno-wschodnich Indiach z modlitwy, prostoty i determinacji
Wśród osób, które po ogłoszeniu tej decyzji w Watykanie wspominały dziedzictwo Marenga, był abp John Moolachira, arcybiskup Guwahati, który blisko z nim współpracował.
Arcybiskup przypomniał postać duchownego, który łączył głęboką duchowość z niestrudzonym zaangażowaniem duszpasterskim. Według abp. Moolachiry Marengo regularnie docierał do najbardziej niedostępnych miejsc w regionie mimo poważnych przeszkód, takich jak gęste lasy, trudny teren, sezonowe powodzie, ulewne deszcze i nieustanne trudności logistyczne związane z pracą na odległych misjach.
Przeszkody te rzadko go jednak zniechęcały. Jego priorytetem pozostawało docieranie do wspólnot, które w przeciwnym razie mogłyby mieć niewielki kontakt z instytucjonalnym Kościołem, sprawowanie Eucharystii i zapewnianie opieki duszpasterskiej wszędzie tam, gdzie była potrzebna.
Podziw dla Marenga wykracza poza kręgi kościelne. Allen Brooks, rzecznik United Christian Forum of North East India, opisał go jako wyjątkowego lingwistę, który podobno mówił w ponad 20 językach i znaczną część życia poświęcił służbie rdzennym ludom w całym regionie.
Takie świadectwa pomagają zrozumieć, dlaczego dziesięciolecia po przejściu w stan spoczynku i niemal trzy dekady po śmierci Marengo pozostaje postacią szanowaną w różnorodnych wspólnotach chrześcijańskich północno-wschodnich Indii.
Droga do tytułu Czcigodnego Sługi Bożego
Marengo zmarł w Turze 30 lipca 1998 r. w wieku 91 lat. Został pochowany w kościele katedralnym w Turze, mieście, w którym spędził ostatnie lata życia.
Droga, która ostatecznie doprowadziła do uznania go Czcigodnym Sługą Bożym, rozpoczęła się 12 kwietnia 2007 r., gdy diecezja Tura formalnie otworzyła jego proces kanonizacyjny. W ramach dochodzenia diecezjalnego zbadano świadectwa, pisma, dokumenty historyczne oraz dowody dotyczące jego życia i opinii świętości.
Dochodzenie to zakończyło się 16 marca 2013 r. Po tym, jak jeszcze w tym samym roku Stolica Apostolska potwierdziła jego ważność prawną, sprawa trafiła do Rzymu, gdzie historycy Kościoła, teologowie i urzędnicy przeanalizowali Positio, obszerną dokumentację przedstawiającą jego życie i cnoty.
Pozytywne opinie konsultorów teologów oraz członków Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych otworzyły ostatecznie drogę do dekretu zatwierdzonego przez papieża Leona XIV.
Uznanie heroiczności cnót oznacza, że Kościół stwierdził, iż Marengo praktykował cnoty chrześcijańskie – wiarę, nadzieję, miłość, roztropność, sprawiedliwość, męstwo i umiarkowanie – w stopniu wyjątkowym. Jest to jeden z najważniejszych etapów procesu kanonizacyjnego.
Co dalej?
Choć ogłoszenie Marenga Czcigodnym Sługą Bożym jest znaczącym krokiem naprzód, nie oznacza ono, że został on beatyfikowany lub kanonizowany.
Zgodnie ze zwyczajną procedurą kanonizacyjną, zanim będzie mógł zostać ogłoszony błogosławionym, Kościół musi zweryfikować i uznać cud przypisywany jego wstawiennictwu. Do ogłoszenia go świętym potrzebne byłoby zwykle uznanie drugiego cudu.
Badanie domniemanych cudów obejmuje rygorystyczną weryfikację medyczną, naukową, teologiczną i kościelną. Dopiero po oficjalnym uznaniu takiego cudu sprawa może przejść do kolejnego etapu.
Trwałe dziedzictwo dla Rodziny Salezjańskiej
Dla Rodziny Salezjańskiej na całym świecie, a zwłaszcza w północno-wschodnich Indiach, uznanie Marenga ma głębokie znaczenie symboliczne.
Jego życie odzwierciedlało wiele cech charakterystycznych dla charyzmatu salezjańskiego, zapoczątkowanego przez św. Jana Bosko: misyjną gorliwość, oddanie młodzieży, duszpasterską bliskość i niezachwiane zaangażowanie w ewangelizację. Jego dziedzictwo wykracza jednak poza instytucje zakonne.
Diecezje, które pomagał zakładać i umacniać, nadal służą rosnącym wspólnotom katolickim. Miejscowe duchowieństwo, którego formację wspierał, prowadzi dziś wiele wspólnot niegdyś zależnych od zagranicznych misjonarzy. Struktury edukacyjne, duszpasterskie i kościelne rozwinięte w ciągu dziesięcioleci jego posługi pozostają integralną częścią życia Kościoła w całym regionie.
Gdy katolicy w Indiach świętują wyniesienie go do godności Czcigodnego Sługi Bożego, wielu postrzega to uznanie nie tylko jako wyróżnienie dla misyjnego biskupa z Włoch, lecz także jako hołd dla pokoleń wierzących w północno-wschodnich Indiach, których droga wiary została ukształtowana przez jego obecność.
Niemal sto lat po tym, jak jako nastolatek po raz pierwszy stanął na indyjskiej ziemi, historia Orestego Marenga wciąż porusza jako trwały przykład misyjnego zaangażowania, pokory i służby. Uznanie go przez papieża Leona XIV potwierdza to, w co niezliczeni wierni w północno-wschodnich Indiach wierzyli od dawna: że życie misyjnego biskupa było życiem niezwykłej cnoty, przeżytym w ciszy pośród ludzi, do których przybył, by im służyć, i których ostatecznie nazwał swoimi.
- Raju Hasmukh na podstawie materiałów UCA News i https://www.infoans.org/
