Co takiego było w Asyżu, tak umiłowanym przez Boga, że wydał on dwie tak świetlane dusze jak św. Franciszek i św. Klara? Miasto to było prawdziwą Bramą Niebios.
Redakcja (11 sierpnia 2026, Gaudium Press ) Klara urodziła się w 1193 roku; miała jedenaście lat, gdy św. Franciszek opuścił dom kupca Bernardone, swojego ojca. Innymi słowy, na własne oczy widziała, jak gwiazda życia świętego wzeszła nad horyzontem i rozświetliła go swym czystym i niewinnym światłem — światłem tego, który nosił stygmaty Chrystusa.
Mając osiemnaście lat, udała się do kościoła San Giorgio, aby w czasie Wielkiego Postu słuchać kazań św. Franciszka. Poprosiła go wówczas, aby nauczył ją kierować swoim życiem według „sposobu świętej Ewangelii”; od tej chwili św. Franciszek prowadził ją duchowo.
Opuszcza dom ojca
Niedługo potem, w Niedzielę Palmową 1212 roku, Klara, córka hrabiów Sasso Rosso, również opuściła dom ojca i udała się do kościoła Najświętszej Maryi Panny Anielskiej. W rodzinie rozległy się krzyki, błagania i groźby, aby skłonić ją do powrotu, lecz młoda dziewczyna miała już nieugięty charakter wojowników Bożych i nie ustąpiła. Św. Franciszek i kilku kapłanów przyjęło ją ze świecami i śpiewem Veni Creator. Jej aksamitne szaty zamieniono na habit franciszkański, a sam św. Franciszek obciął jej warkocze na znak całkowitego zerwania ze światem, który pozostawiała za sobą.
W ślad za Klarą poszła jej siostra Agnieszka, a następnie szesnaście innych młodych kobiet, krewnych dziewczyny, z którymi utworzył się początkowy zalążek Ubogich Pań z San Damiano — znanych dziś jako klaryski.
Natchniona przez Boga, sama ułożyła spisaną regułę swojej wspólnoty — rzecz niesłychaną w owym czasie, aby to kobieta zredagowała taki tekst.
Jej przykład życia był niezwykły: opiekowała się chorymi w szpitalach, żebrała o jałmużnę, troszczyła się o ubogich i z radością wykonywała najpokorniejsze prace.
Rozmnożenie chleba przez św. Klarę
Na podobieństwo Chrystusa również św. Klara rozmnożyła chleb.
Pewnego dnia był tylko jeden bochenek chleba dla pięćdziesięciu sióstr, które należały już do jej wspólnoty. Nie zawahała się i wraz z innymi zakonnicami pobłogosławiła go i zaczęła rozdzielać, posyłając to, co pozostało, braciom św. Franciszka. „Czyż Ten, który rozmnaża chleb w Eucharystii, wielkiej tajemnicy wiary, nie będzie miał mocy, aby dostarczyć chleba swoim ubogim oblubienicom?” — powiedziała czysta dusza św. Klary.
Jej zdrowie było na ogół wątłe. Pewnego razu, gdy obchodzono Narodzenie Chrystusa, a ona leżała chora w łóżku, Klara została w cudowny sposób przeniesiona do kościoła św. Franciszka, gdzie uczestniczyła w Boskim Oficjum i we Mszy świętej oraz przyjęła Komunię świętą, po czym została odniesiona z powrotem na swoje łoże cierpienia. Oto niektóre z wielu cudów dokonanych w życiu Świętej.
Papież Innocenty IV odwiedził ją na łożu śmierci w 1253 roku. Poprosiła go o błogosławieństwo wraz z odpustem zupełnym, którego jej udzielono. Lecz papież dobrze wiedział, kogo błogosławi, i dlatego głęboko wzruszony rzekł do niej: „Dałby Bóg, moja córko, abym nie potrzebował Bożego miłosierdzia bardziej niż ty”.
Św. Franciszek już wówczas nie żył, lecz w agonii towarzyszyło jej trzech braci najbardziej umiłowanych przez Il Poverello: brat Juniper, brat Anioł i brat Leon, którzy pomagali jej znieść tę próbę cierpienia, czytając jej Mękę Chrystusa.
Została kanonizowana w 1255 roku przez papieża Aleksandra IV, który w bulli kanonizacyjnej ogłosił, że była „wyniosłym świecznikiem świętości”, do którego światła „wiele dziewic przychodziło i wciąż przychodzi, aby zapalić swoje lampy”.
Na podstawie informacji z Catholic.net i ACIPrensa.
