Św. Piotr Julian Eymard, urodzony w 1811 roku w pobliżu Grenoble, założył Zgromadzenie Księży Najświętszego Sakramentu i zainspirował nowożytne Kongresy Eucharystyczne.
Redakcja (2 sierpnia 2026, Gaudium Press) Dziś, pośród innych świętych, Kościół wspomina św. Piotra Juliana Eymarda, apostoła Eucharystii.
Św. Piotr urodził się dość niedawno, jak na świętego, 4 lutego 1811 roku w pobliżu Grenoble we Francji. Jego rodzinę stanowili rodzice oraz przyrodnia siostra; inne dzieci z tego domu zmarły w dzieciństwie, a jeszcze jedno poległo, służąc w armiach Napoleona.
W parafii, w której uczestniczył we Mszy świętej, panował pobożny zwyczaj błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem po Mszy, dzięki czemu od najmłodszych lat miał kontakt z Jezusem w Hostii.
Pewnego dnia pięcioletni chłopiec zniknął z domu. Jego siostra, przeszukawszy całą wieś, znalazła go za ołtarzem kościoła, z czołem niemal przyciśniętym do tabernakulum:
„Co tu robisz?” — zapytała, ujrzawszy go.
„W tej chwili — odpowiedział wyraźnie — rozmawiam tylko z Jezusem”.
„Ale dlaczego w tak niezwykły sposób?”
„Bo tak lepiej Go słyszę!”
Pierwszą Komunię świętą przyjął w wieku dwunastu lat i tego samego dnia poczuł powołanie do kapłaństwa. Jego ojciec się temu sprzeciwiał.
Chłopiec nadal pomagał ojcu w handlu olejem orzechowym, lecz zaczął potajemnie uczyć się łaciny. W wieku szesnastu lat kontynuował te studia już otwarcie, najpierw w La Mure, a następnie w Grenoble.
Ale w Grenoble dowiedział się o śmierci matki. Udał się wówczas przed wizerunek Matki Bożej i rzekł do Niej: „Proszę, bądź odtąd moją jedyną Matką. Lecz przede wszystkim proszę Cię o łaskę, abym pewnego dnia mógł zostać kapłanem”. Jego miłość do Najświętszej Maryi Panny miała odtąd tylko wzrastać przez całe jego życie.
W wieku osiemnastu lat zdołał z trudem przekonać ojca, by pozwolił mu wstąpić do nowicjatu Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej.
Prosi, by nie umrzeć, aby móc zostać kapłanem
Właśnie wtedy, gdy zdawało mu się, że jest już na drodze swojego powołania, ciężka choroba przykuła go do łoża w domu i otarł się o śmierć. Gdy przyniesiono mu Wiatyk, prosił Najświętszy Sakrament o przywrócenie zdrowia, aby mógł zostać kapłanem i odprawić przynajmniej jedną Mszę świętą. Wyzdrowiał, wstąpił do wyższego seminarium w Grenoble i przyjął święcenia kapłańskie 20 lipca 1834 roku.
Jako kapłan za cel postawił sobie uświęcanie „swoich owiec”, idąc za metodami świętego Proboszcza z Ars, z którym łączyła go bliska przyjaźń. Pragnął jednak być nie kapłanem diecezjalnym, lecz zakonnym. Wstąpił zatem do nowicjatu Ojców Marystów, którzy później posłali go jako kierownika duchowego do kolegium marystów w Belley. Pełnił następnie inne posługi w tej wspólnocie.
Później został posłany do Lyonu, gdzie służył jako dyrektor Trzeciego Zakonu Maryi.
Lecz pewnego dnia, gdy w 1845 roku niósł monstrancję z Najświętszym Sakramentem w procesji, doznał szczególnej łaski. Następnie, w 1851 roku, modląc się przed wizerunkiem Najświętszej Maryi Panny, usłyszał wyraźnie w głębi swej duszy Jej głos, mówiący mu o potrzebie zgromadzenia zakonnego poświęconego szczególnie oddawaniu czci Najświętszemu Sakramentowi. Tak narodziło się zgromadzenie Księży Najświętszego Sakramentu, sakramentynów.
„Musimy natychmiast zabrać się do dzieła, zbawiać dusze przez Eucharystię, obudzić Francję i Europę, pogrążone we śnie obojętności, nie znają bowiem daru Bożego — Jezusa, Emmanuela Eucharystii. Musimy zasiać tę iskrę miłości pośród dusz letnich, które uważają się za pobożne, a nimi nie są, ponieważ nie umieściły ośrodka swego życia w Jezusie w tabernakulum” — mawiał.
Przełożony marystów zwolnił go ze ślubów zakonnych, lecz następnie przedłożył całą sprawę arcybiskupowi Paryża, który z czasem zapalił się do idei nowej fundacji.
W 1863 roku Pius IX przesłał mu breve zatwierdzające nowy instytut.
Rozwój dzieła napotykał na trudności wszelkiego rodzaju: choroby, oszczerstwa, niezrozumienie — jeden z jego pierwszych uczniów poprosił nawet o dyspensę od ślubów, aby założyć inną wspólnotę. Lecz powoli, jeden po drugim, powstawały kolejne domy zgromadzenia, każdy naznaczony charakterystyczną praktyką nieustannego wystawiania Najświętszego Sakramentu.
Same Kongresy Eucharystyczne były pionierską inicjatywą panny Emilii Tamisier, młodej kobiety, która wstąpiła do Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Sakramentu i pozostała w nim cztery lata pod imieniem siostra Emiliana. Później, za błogosławieństwem świętego założyciela, opuściła klasztor, aby stać się w świecie wędrowną misjonarką Eucharystii.
I tak w 1881 roku, natchniona przez swego duchowego mistrza i pokonawszy liczne przeszkody, zorganizowała pierwszy w historii Kongres Eucharystyczny, który odbył się w Lille pod hasłem Eucharystia zbawia świat, ze szczególnym błogosławieństwem Leona XIII. Aby go przeprowadzić, otrzymała pomoc od Ojców Sakramentynów, licznych biskupów oraz wielu osób świeckich. Odtąd podobne kongresy mnożyły się — nie tylko regionalne, lecz także krajowe i międzynarodowe — jako instytucja, która nabrała kształtu i trwa po dziś dzień.
Św. Piotr Julian Eymard został kanonizowany przez Jana XXIII w 1962 roku.
Na podstawie informacji z Arautos.org
