Strona główna Azja Czy ten kapłan z Indii może zostać świętym? Kulisy watykańskiego dochodzenia

Czy ten kapłan z Indii może zostać świętym? Kulisy watykańskiego dochodzenia

0
19
Archiwalne czarno-białe zdjęcie o. Canisiusa Thekkekary CMI: starszy kapłan z siwą brodą, w habicie, ze złożonymi dłońmi przy ołtarzu
Sługa Boży o. Canisius Thekkekara CMI (1914–1998), którego proces kanonizacyjny wszedł w etap rzymski. Zdjęcie archiwalne.

WYWIAD NA WYŁĄCZNOŚĆ | O. Davis Panakkal CMI mówi o procesie Sługi Bożego o. Canisiusa Thekkekary, o łaskach przypisywanych według doniesień jego wstawiennictwu oraz o niezwykłym nabożeństwie tego kapłana do Najświętszej Eucharystii.

Gaudium Press 16 listopada 2026 r. – Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny Sługi Bożego o. Canisiusa Thekkekary CMI (1914–1998), indyjskiego kapłana pamiętanego ze względu na świętość, wiedzę biblijną i niezwykłe życie modlitwy, wszedł w nowy etap po zakończeniu dochodzenia diecezjalnego w Kerali w Indiach.

27 maja 2026 r. władze kościelne formalnie zamknęły diecezjalny etap dochodzenia, w trakcie którego zgromadzono 16 411 stron dokumentacji, w tym osobiste pisma, korespondencję, dokumenty historyczne i zeznania świadków. Materiał przekazano następnie do Rzymu, gdzie zbada go Dykasteria Spraw Kanonizacyjnych.

O. Canisius, były przeor generalny Karmelitów Maryi Niepokalanej, już za życia był powszechnie uważany za świętego kapłana. W ostatnich latach życia podobno poświęcał codziennie co najmniej pięć godzin na modlitwę przed Najświętszym Sakramentem, a jednocześnie nadal udzielał duchowych rad kapłanom, osobom zakonnym i świeckim.

Gaudium Press rozmawiało z o. Davisem Panakkalem CMI, wicepostulatorem procesu, o duchowym dziedzictwie tego kapłana, postępach dochodzenia oraz świadectwach osób przekonanych, że otrzymały łaski za jego wstawiennictwem.

Od studiów biblijnych do spraw kanonizacyjnych

Gaudium Press: Ojcze, dla czytelników, którzy nigdy nie słyszeli tego imienia: kim jest Sługa Boży, którego procesem się Ojciec zajmuje, i w jaki sposób ta odpowiedzialność trafiła w Ojca ręce?

O. Davis Panakkal: Nasze zgromadzenie, Karmelici Maryi Niepokalanej, zostało założone w Kerali w Indiach w 1831 r. Dziś mamy w Indiach 15 prowincji, w tym sześć w Kerali. Należę do prowincji Devamatha w Thrissur. Devamatha oznacza „Matka Boża”.

Studia wyższe odbyłem w Rzymie: licencjat w latach 2001–2005, a doktorat z teologii biblijnej w latach 2009–2013.

W 2014 r. miała się odbyć kanonizacja naszego założyciela, św. Kuriakose Eliasza Chavary. Ponieważ ukończyłem już studia doktoranckie, postanowiłem skorzystać z okazji i wziąć udział w trzymiesięcznym kursie w Rzymie poświęconym procesowi kanonizacyjnemu.

Dzięki temu kursowi zrozumiałem, w jaki sposób Kościół bada sprawy kanonizacyjne, a zwłaszcza dwa główne etapy: diecezjalny i rzymski.

Po powrocie do Kerali spodziewałem się, że będę dalej nauczał Pisma Świętego, głosił kazania lub prowadził rekolekcje. Jednak mój przełożony prowincjalny poprosił mnie, abym wziął odpowiedzialność za proces Sługi Bożego o. Canisiusa.

O. Canisius urodził się w 1914 r., a zmarł w 1998 r. Pełnił w naszym zgromadzeniu kilka ważnych funkcji, m.in. przeora generalnego, prowincjała i rektora wyższego seminarium duchownego.

Jednak tym, co najbardziej go wyróżniało, była jego świętość.

Przez ostatnie 16 lat życia codziennie spędzał co najmniej pięć nieprzerwanych godzin na modlitwie przed Najświętszą Eucharystią. Założył także miejsce modlitwy i odnowy duchowej, do którego przybywało wiele osób, zwłaszcza kapłanów i osób zakonnych, szukających u niego rady.

Uważano go za świętego człowieka, a jego proces został oficjalnie otwarty w 2014 r.

W tym czasie byłem też zaangażowany w rozwijający się dom rekolekcyjny, w którym urządziliśmy kaplicę z ponad 120 relikwiami świętych sprowadzonymi z Rzymu.

Ze względu na moje doświadczenie i zainteresowanie życiem świętych przełożeni zachęcili mnie, abym kontynuował pracę nad procesem o. Canisiusa. Tak właśnie się w to zaangażowałem.

Ponad 16 000 stron dowodów w sprawie o. Canisiusa wysłanych do Rzymu

Gaudium Press: Na jakim etapie jest dziś proces i co jeszcze musi się wydarzyć, zanim będzie mógł posunąć się naprzód w Rzymie?

O. Davis Panakkal: Kościelna procedura kanonizacyjna jest bardzo starannie zorganizowana. Obejmuje dochodzenie diecezjalne, po którym następuje etap rzymski, prowadzony pod zwierzchnictwem Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych.

W przypadku o. Canisiusa etap diecezjalny rozpoczął się w 2014 r. Później jednak zostałem mianowany prowincjałem, co wiązało się z wieloma dodatkowymi obowiązkami. Przez ostatnie trzy lata mogłem poświęcić się tej sprawie znacznie pełniej.

Było to wspaniałe doświadczenie.

Wiele się dowiedziałem o życiu o. Canisiusa i o tym, jak ludzie postrzegali go jako żywego świętego.

Był również wybitnym uczonym. Jako pierwszy Hindus i drugi Azjata uzyskał doktorat z Pisma Świętego. Był znakomitym nauczycielem, kaznodzieją i przewodnikiem duchowym.

Jednym z najważniejszych elementów dochodzenia było zebranie dowodów z dokumentów dotyczących jego życia.

Zgromadziliśmy 16 411 stron dokumentów.

Znalazły się wśród nich jego listy, dzienniki, osobiste pisma i wiele innych materiałów dotyczących jego działalności i życia duchowego.

W ramach dochodzenia diecezjalnego działały też różne komisje, w tym komisja historyczna i komisja teologiczna, przeprowadzono również kanoniczne przesłuchanie świadków.

Przygotowaliśmy kwestionariusz zawierający 194 pytania dotyczące życia i cnót o. Canisiusa. Zbieraliśmy także świadectwa osób, które znały go osobiście.

Kolejnym bardzo poruszającym przeżyciem było kanoniczne rozpoznanie jego doczesnych szczątków 25 marca 2026 r.

Nigdy nie przypuszczałem, że wezmę udział w takiej ceremonii. Było to głęboko wzruszające przeżycie, nie tylko dla mnie, lecz także dla kapłanów, sióstr zakonnych i innych uczestników.

Etap diecezjalny został oficjalnie zamknięty 27 maja 2026 r.

Dokumenty zostały następnie złożone za pośrednictwem Nuncjatury Apostolskiej w New Delhi i wysłane do Rzymu.

Pudła z dokumentami zostały już oficjalnie otwarte i przeprowadzono wstępną weryfikację. Materiały muszą teraz przejść dalsze badanie. Jeśli zostaną zażądane dodatkowe dokumenty, będziemy musieli je dostarczyć.

Z łaski Bożej i, jak wierzymy, dzięki szczególnemu wstawiennictwu o. Canisiusa proces osiągnął ten ważny etap.

Łaski zgłaszane za wstawiennictwem o. Canisiusa

Gaudium Press: Nie naruszając niczego, co trybunał musi zachować w tajemnicy: czy ludzie zgłaszali łaski lub dobrodziejstwa otrzymane za wstawiennictwem o. Canisiusa? Jak Kościół podchodzi do takich zgłoszeń?

O. Davis Panakkal: Tak, oczywiście.

Jednym z ważnych elementów na początku procesu kanonizacyjnego jest opinia świętości, jaka istnieje wśród ludzi.

Ludzie dostrzegają, że ktoś prowadził święte życie, i zaczynają prosić tę osobę o wstawiennictwo. Mogą też zgłaszać błogosławieństwa lub łaski, które, jak wierzą, otrzymali dzięki tym modlitwom.

Z o. Canisiusem wiąże się wiele takich doświadczeń.

Mogę też opowiedzieć o osobistym doświadczeniu dotyczącym mojej rodziny.

Żona mojego starszego brata miała poważny problem z kolanem. Dwóch lekarzy zaleciło operację z powodu problemu z chrząstką.

Pewnego dnia, gdy jechała do innego szpitala, postanowiliśmy zatrzymać się przy grobie o. Canisiusa, aby się pomodlić.

Na początku procesu kanonizacyjnego postawiłem przy jego grobie lampkę oliwną w indyjskim stylu, która stale się paliła.

Kciukiem wziąłem odrobinę oliwy z lampki i namaściłem jej kolano, prosząc o wstawiennictwo o. Canisiusa.

W tamtym czasie z wielkim trudem chodziła i poruszała się na wózku inwalidzkim.

Następnie pojechała dalej do szpitala, oddalonego o około 20 lub 30 kilometrów.

Gdy dotarła na miejsce, wciąż siedziała na wózku. Opisała lekarzowi swój stan, a ten poprosił ją, by położyła się na kozetce.

Po zbadaniu kolana lekarz powiedział jej, że wszystko wydaje się w porządku.

Do szpitala wjechała na wózku inwalidzkim, ale wyszła z niego bez wózka.

Po tym doświadczeniu wróciła do grobu o. Canisiusa, aby podziękować za to, co uważała za szczególne błogosławieństwo otrzymane za jego wstawiennictwem.

Mógłbym opowiedzieć o wielu innych doświadczeniach ludzi, którzy zgłaszali otrzymanie łask po modlitwie do o. Canisiusa.

Pięć godzin przed Najświętszym Sakramentem

Gaudium Press: Co życie o. Canisiusa mówi dziś katolikom w świecie anglojęzycznym – kapłanom, rodzicom czy młodym ludziom rozeznającym powołanie?

O. Davis Panakkal: Wierzę, że gdy ktoś kroczy drogą ku świętości, jego życie i przykład mówią same za siebie.

Święci i ludzie świętego życia uczą nas swoim życiem, swoimi pismami i sposobem, w jaki odpowiadają na łaskę Bożą.

Przykład o. Canisiusa jest ważny nie tylko dla mieszkańców Kerali czy Indii, ale dla katolików na całym świecie.

Weźmy jego plan dnia.

Był niezwykle skrupulatny i zdyscyplinowany. Przez całe życie dźwigał w naszym zgromadzeniu wiele obowiązków.

A jednak po ich wypełnieniu oddawał się w niezwykły sposób Najświętszej Eucharystii.

Codziennie spędzał co najmniej pięć godzin w obecności Jezusa w Najświętszym Sakramencie.

Dla mnie jest to jedna z najważniejszych lekcji jego życia.

Pokazuje ona, jak ważne jest rozwijanie głębokiej, osobistej relacji z naszym Panem Jezusem Chrystusem.

Mimo obowiązków i wielu osób, które się do niego zwracały, zachowywał tego ducha modlitwy i radosne usposobienie.

Miałem też łaskę uczestniczyć w rekolekcjach głoszonych przez o. Canisiusa, gdy byłem nowicjuszem.

Do dziś pamiętam niektóre rzeczy, które pisał na tablicy i których uczył nas z Pisma Świętego.

Jego nauczanie biblijne otwierało przed nami nowe spojrzenie na słowo Boże.

Jego życie wciąż mówi nam o tym, jak możemy stawać się świętymi dzięki obecności naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Przede wszystkim miał bardzo proste motto:

„Wola Boża, tylko ona i w pełni”.

Tę zasadę przejął od rodziców i kierowała ona całym jego życiem.

To coś bardzo praktycznego dla dzisiejszych katolików: szukać woli Bożej, przyjmować ją w całości i wiernie ją wypełniać.

Jak katolicy mogą wesprzeć proces o. Canisiusa

Gaudium Press: Jak czytelnicy Gaudium Press mogą dowiedzieć się więcej o o. Canisiusie i wesprzeć jego proces?

O. Davis Panakkal: Istnieje strona internetowa poświęcona Słudze Bożemu o. Canisiusowi Thekkekarze, na której można poznać jego życie, pisma i duchowe dziedzictwo.

Można tam również przesyłać intencje modlitewne i dowiedzieć się więcej o procesie.

Moja pokorna prośba jest taka, aby ludzie modlili się za wstawiennictwem o. Canisiusa, a także o postęp jego procesu kanonizacyjnego.

Gaudium Press: Ojcze, bardzo dziękujemy za podzielenie się z naszymi czytelnikami tym niezwykłym świadectwem.

O. Davis Panakkal: Bardzo dziękuję.


O Słudze Bożym o. Canisiusie Thekkekarze

O. Canisius urodził się 12 maja 1914 r. w Kerali w Indiach. Wstąpił do Karmelitów Maryi Niepokalanej, a święcenia kapłańskie przyjął 21 grudnia 1942 r. Jako wybitny biblista był pierwszym Hindusem, który uzyskał doktorat z Pisma Świętego.

Pełnił w swoim zgromadzeniu kilka funkcji kierowniczych i wychowawczych, m.in. przeora generalnego, prowincjała i rektora. Zmarł 21 grudnia 1998 r.

Jego proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny oficjalnie rozpoczął się w 2014 r.

Więcej informacji: Oficjalna strona o. Canisiusa

Nota redakcji: Opisane w tym wywiadzie zgłoszone uzdrowienie jest osobistym świadectwem o. Davisa Panakkala. Nie należy go rozumieć jako cudu formalnie uznanego przez Kościół katolicki. Proces nadal podlega ustalonym procedurom Kościoła dotyczącym badania heroiczności cnót i domniemanych cudów.