Joanna Franciszka urodziła się w 1572 roku w Dijon we Francji, jako córka prezydenta parlamentu regionalnego, pana Frémyota. Gdy miała zaledwie osiemnaście miesięcy, straciła matkę, a jej wychowaniem zajął się ojciec.
Redakcja (13 sierpnia 2026, Gaudium Press ) W wieku dwudziestu lat poślubiła barona de Chantal, zaprawionego w bojach żołnierza. Z tego związku narodziło się jeden syn i trzy córki. Dziewięć lat po ślubie jej mąż wyruszył na polowanie, a jeden z jego towarzyszy przypadkowo wystrzelił z broni, raniąc barona i zabijając go.
Joanna Franciszka we śnie widzi swojego kierownika duchowego
Owdowiała w wieku dwudziestu dziewięciu lat i przez dwa lata błagała Boga o kierownika duchowego. Pewnego razu, we śnie, ujrzała wysokiego kapłana o czcigodnym obliczu, a głos powiedział jej: „To ten”.
Gdy w roku 1604 św. Franciszek Salezy przybył do Dijon, aby głosić kazania w czasie Wielkiego Postu, Joanna zdała sobie sprawę, że jest to kapłan, którego widziała we śnie. Święty z Genewy ze swej strony przyglądał się uważnie tej damie odzianej w ścisłą żałobę i zapytał arcybiskupa, kim ona jest. Arcybiskup odpowiedział, że jest jego siostrą, i następnego dnia mu ją przedstawił. Przed św. Franciszkiem Salezym Joanna odbyła spowiedź generalną i poprosiła go, aby został jej kierownikiem duchowym.
Mieszkała w domu wraz ze swoim teściem, człowiekiem gderliwym, który sprawiał jej wiele cierpienia. Mieszkała tam również ze służbą domową, która mówiła, że Joanna bardzo się zmieniła „odkąd zaczęła przyjmować rady od świętego biskupa z Sales. Teraz jest o wiele łagodniejsza i bardziej uprzejma”.
Poświęciła się wychowaniu swoich dzieci, ale także dziełom miłosierdzia i religijnemu nauczaniu tych, którzy od niej zależeli. Zachęcała wszystkich, aby chodzili na Mszę świętą, i wszystkich, aby się modlili.
Joanna Franciszka zostaje zakonnicą wbrew woli rodziny
Dopiero gdy jej dzieci były już wychowane, św. Franciszek Salezy pozwolił jej zostać zakonnicą. Lecz gdy wyjawiła to pragnienie, jej ojciec i dzieci stanowczo się temu sprzeciwili. Jej syn nawet położył się w poprzek progu, mówiąc, że będzie musiała przekroczyć jego ciało, jeśli chce zostać zakonnicą — co Święta uczyniła z odwagą, czując, że omdlewa, a mimo to wyruszając do miejsca, gdzie miała się rozpocząć formacja jej wspólnoty.
Św. Franciszek Salezy z dużym wyprzedzeniem przygotował się do formacji tej wspólnoty kobiet, a Joanna Franciszka była kobietą wybraną przez Boga do tego dzieła.
Aby wstąpić do nowego instytutu dla kobiet, wymagano tylko jednego: wielkiego pragnienia osiągnięcia świętości. Jego Reguła życia stała się sławna, gdyż nosiła piętno dobroci tego Świętego. Dobroć, łagodność i pokora miały być znakami tych zakonnic.
Duchowość wizytek czerpie z cudownych ksiąg św. Franciszka Salezego: Traktatu o miłości Bożej; Rozmów duchownych, które są konferencjami wygłaszanymi przez biskupa do zakonnic, gdy przybywał je odwiedzić, a które Joanna Franciszka i jej siostry skrzętnie spisywały; Sztuki korzystania z własnych błędów, które są wyciągami z jego licznych listów kierownictwa duchowego; oraz słynnego Wprowadzenia do życia pobożnego.
Życie Joanny, jak życie każdego człowieka, a także świętych, było wypełnione ofiarami i cierpieniami.
Nie brakuje cierpień
Do wczesnej śmierci męża dołączyła śmierć jej syna pośród bitwy, który pozostawił po sobie wdowę i osieroconą dziewczynkę, której wychowanie musiała podjąć matka de Chantal.
Jedna z jej córek straciła męża podczas epidemii, a następnie sama zmarła, wydając na świat swoje pierwsze dziecko.
Św. Franciszek Salezy również zmarł, w roku 1622. Wyższe sfery nie przestawały krytykować „porażki” życia Joanny. Lecz święty biskup z Genewy już wcześniej odpowiedział na to, gdy raz do niej napisał: „Gdybyś wyszła ponownie za mąż za bardzo bogatego szlachcica, ludzie by cię nie krytykowali; ale ponieważ oddałaś się na służbę Stwórcy nieba i ziemi, teraz istotnie krytykują cię bez litości. Nabierz odwagi: pracuj i czyń dobro niestrudzenie, a niech oni szemrzą, aż pękną”.
Próby wiary
Po śmierci św. Franciszka Salezego Bóg posłał kolejnego świętego, aby poświęcił się jej kierownictwu duchowemu oraz kierownictwu jej zakonnic, św. Wincentego à Paulo, który pozostawił taki portret Świętej: „Była kobietą wielkiej wiary, a jednak przez całe życie miewała pokusy przeciw wierze. Na zewnątrz osiągnęła pokój i spokój ducha, lecz wewnętrznie cierpiała straszliwe próby, ohydne pokusy oraz oschłość duchową, która sprawiała jej wielkie cierpienie. Widok własnej duszy dręczył ją. Lecz pośród tak wielkich cierpień nigdy nie utraciła swej pogody ducha i dobrego usposobienia, a wszystko czyniła z miłości do Boga i dla zbawienia dusz. Dlatego uważam ją za jedną z najświętszych dusz, jakie kiedykolwiek żyły na ziemi”.
Do roku 1641 istniało już sześćdziesiąt pięć klasztorów Nawiedzenia na świecie. Święta miała sześćdziesiąt dziewięć lat. Powiedziała wówczas do Boga: „Możesz zniszczyć, wyciąć i spalić we mnie i w moim życiu wszystko, co wydaje Ci się konieczne do poświęcenia, aby współdziałać w szerzeniu Twojego królestwa”. Bóg zabrał jej życie 13 grudnia 1641 roku. Została ogłoszona świętą w 1767 roku.
Na podstawie informacji EWTN.
