Strona główna Ameryka Łacińska Leon XIV w Callao: „Więcej oaz braterstwa, mniej pustyń indywidualizmu”

Leon XIV w Callao: „Więcej oaz braterstwa, mniej pustyń indywidualizmu”

0
17
Papież Leon XIV przemawia przy mikrofonie do starszych osób, wielu na wózkach inwalidzkich, na dziedzińcu domu opieki z pomarańczowymi kolumnami
Zdjęcie: Vatican Media

Papież Leon XIV odwiedził dom opieki dla osób starszych w Callao, wzywając Peruwiańczyków do obrony najsłabszych i do życia miłością bliźniego w duchu wiary.

Redakcja (16 listopada 2026, Gaudium Press) Ostatniego dnia swojej podróży apostolskiej do Peru papież Leon XIV odwiedził dom opieki prowadzony przez Małe Siostry Opuszczonych Starców w Callao, gdzie wezwał Peruwiańczyków do budowania społeczeństwa zakorzenionego w miłości bliźniego, solidarności i trosce o najsłabszych.

W jednym z najbardziej społecznie ukierunkowanych przemówień podczas swojej wizyty papież docenił pracę osób, które poświęcają się służbie ludziom starszym i opuszczonym, a zarazem wezwał katolików, by wyszli poza własny interes i odnowili swoje zaangażowanie na rzecz Ewangelii poprzez konkretne czyny miłości.

Wizyta była jednym z ostatnich publicznych wystąpień papieża przed opuszczeniem Peru i stała się okazją do refleksji nad godnością człowieka, chrześcijańską służbą oraz duchową odpowiedzialnością zarówno poszczególnych osób, jak i wspólnot.

„Oaza godności” dla osób starszych w Callao

Zwracając się do mieszkańców, personelu, sióstr zakonnych i gości zgromadzonych w domu opieki w Callao, papież Leon nazwał tę placówkę „oazą godności” i nadziei dla ludzi starszych.

Nawiązując do biblijnego obrazu oazy na pustyni, papież powiedział, że dzieła miłosierdzia tworzą miejsca, w których potrzebujący mogą znaleźć pocieszenie, ochronę i odnowę.

Zauważył, że podobne inicjatywy charytatywne mnożą się w całym Peru, tworząc – jak to określił – prawdziwą sieć ośrodków, w których najubożsi i najbardziej opuszczeni są przyjmowani z miłością i szacunkiem.

Papież podziękował Małym Siostrom Opuszczonych Starców za ich posługę i przypomniał przykład ich założycielki, św. Teresy od Jezusa Jornet Ibars, której naczelna zasada: „Troszczyć się o ciała, aby zbawiać dusze”, wciąż inspiruje dzieła miłosierdzia.

Dla papieża Leona takie instytucje ucieleśniają istotny wymiar ludzkiej godności: odpowiedzialność za troskę o siebie nawzajem.

Papież w Callao przestrzega przed obojętnością

Doceniając pracę wykonywaną w takich miejscach jak dom opieki w Callao, papież wystosował zarazem stanowczą przestrogę przed sytuacjami, w których ludzie są zaniedbywani lub porzucani.

Ubolewał nad okolicznościami, w których ludzie nie otrzymują ani opieki, ani ochrony, a lekceważone są zarówno ich ciało, jak i dusza.

„Najsłabsi i najbardziej bezbronni nie są chronieni, lecz wykorzystywani” – powiedział, dodając, że społeczeństwo nie może pozostawać obojętne, gdy osoby bezbronne są manipulowane, zaniedbywane lub traktowane bez szacunku.

Papież określił te rzeczywistości mianem „pustyń człowieczeństwa”, sięgając po słowa Chrystusa z krzyża: „Pragnę”, by wyrazić tęsknotę niezliczonych ludzi, którzy szukają współczucia, troski i uznania.

Zasugerował, że wielu ubogich i opuszczonych wciąż woła o „źródła miłości i życia”, wzywając społeczeństwo do zastanowienia się, jak odpowiada na te potrzeby.

Wiara musi łączyć się z czynem

Wychodząc ze swoim przesłaniem poza mury domu opieki, papież Leon zwrócił się do wszystkich zaangażowanych w działalność charytatywną w Peru, w tym do kapłanów, osób zakonnych, wiernych świeckich, rodzin, stowarzyszeń i wolontariuszy.

Przekonywał, że wiara chrześcijańska nie może pozostawać oderwana od praktycznej służby.

„Peru potrzebuje więcej oaz braterstwa, a mniej pustyń indywidualizmu” – powiedział, wzywając katolików, by rozpoznawali Chrystusa w cierpiących i towarzyszyli potrzebującym, tak jak Szymon z Cyreny pomógł Jezusowi nieść krzyż.

Papież podkreślił, że wiara i uczynki muszą pozostawać nierozłączne.

Tak jak ciało i dusza stanowią jedność w każdej osobie ludzkiej – mówił – tak przekonania, które wyznają chrześcijanie, muszą znajdować odzwierciedlenie w czynach, które podejmują. Zachęcił wierzących do rachunku sumienia i do zadania sobie pytania, co naprawdę cenią i dlaczego nierówności i cierpienie wciąż trwają mimo długiej tradycji chrześcijańskiej miłości bliźniego w tym kraju.

Przekazać wiarę nowemu pokoleniu

Jednym z kluczowych wątków przemówienia była przyszłość Kościoła i przekazywanie wiary.

Papież pytał, dlaczego w narodzie, który tak wiele otrzymał dzięki wysiłkom charytatywnym i religijnym, tak niewielu jest gotowych przekazać to dziedzictwo młodszym pokoleniom.

Według papieża Leona odpowiedź tkwi w powrocie do żywego spotkania z Chrystusem.

Wskazał sakramenty, katechezę, adorację Najświętszego Sakramentu i braterską miłość jako duchowe źródła, które karmią życie chrześcijańskie, porównując je do źródła, które utrzymuje oazę przy życiu.

Choć zaspokajanie potrzeb fizycznych pozostaje niezbędne, podkreślił, że autentyczna chrześcijańska służba musi również uznawać znaczenie formacji duchowej i łaski.

„Nie możemy leczyć ciał, jeśli zapominamy o lekarstwie łaski, które leczy i umacnia duszę” – powiedział.

Przykład św. Marcina de Porres

Papież Leon wskazał także jednego z najbardziej umiłowanych świętych Peru, Marcina de Porres, jako wzór dla współczesnych wierzących.

Docenił, że święty potrafił łączyć pokorną służbę z głęboką świętością, troszcząc się o fizyczne potrzeby ludzi i zarazem umacniając ich życie duchowe.

Przywołując powiedzenie tradycyjnie przypisywane świętemu: „Ja cię opatruję, Bóg cię uzdrawia”, papież zachęcił Peruwiańczyków do naśladowania tego przykładu we własnych wspólnotach.

Wezwał wiernych do przemieniania – jak to określił – „jałowych pustyń materializmu i konsumpcjonizmu” w miejsca naznaczone solidarnością, hojnością i ofiarną miłością.

Dla papieża świadectwo św. Marcina pokazuje, że trwała przemiana społeczna nie zaczyna się od władzy czy prestiżu, lecz od pokornych czynów miłości zakorzenionych w wierze.

Spojrzenie poza sprawy doczesne

Gdy jego podróż dobiegała końca, papież Leon powrócił do motywu, który przewijał się w kilku jego przemówieniach w Peru: potrzeby patrzenia na życie z perspektywy wieczności.

Zachęcił Peruwiańczyków, by nie dali się pochłonąć – jak to ujął – ziemskim troskom o niewielkiej trwałej wartości.

Zamiast tego zachęcił ich, by utkwili wzrok w rzeczywistościach niebieskich i szli za Chrystusem z odwagą i ufnością.

Papież wezwał wprost społeczeństwo do obrony dzieci, młodzieży, osób starszych i wszystkich najbardziej narażonych na zaniedbanie lub wykluczenie.

„Kochajmy innych tak, jak Bóg kocha nas” – powiedział.

Wyraził ufność w przyszłość Peru, mówiąc, że kraj ten ma bogate dziedzictwo świętości, teraźniejszość godną wdzięczności i przyszłość, którą można nadal budować dzięki wierze i solidarności.

Ostatnie błogosławieństwo w Callao

Wizytę zakończył dodatkowy przystanek w Callao, gdzie papież Leon otrzymał klucze do miasta i pozdrowił mieszkańców.

Dziękując im za serdeczne przyjęcie, modlił się za rodziny, dzieci, chorych i osoby starsze, przypominając zgromadzonym, że Bóg kroczy ze swoim ludem, i zachęcając ich, by podtrzymywali wiarę żywą w swoich sercach.

Wcześniej tego samego ranka, przemawiając z balkonu Nuncjatury Apostolskiej w Limie, papież podziękował także tłumom, które towarzyszyły mu przez wszystkie dni pobytu w Peru. Zachęcił je, by pozostawały znakami Bożej bliskości, zwłaszcza wobec najmłodszych i najbardziej bezbronnych członków społeczeństwa.

Jego ostatnie przesłania stanowiły razem trafne zwieńczenie wizyty: wezwanie do nadziei, służby i głębszego zaangażowania w budowanie wspólnot, w których nikt nie jest zapomniany, a miłość bliźniego pozostaje w centrum życia publicznego i duchowego.

  • Raju Hasmukh na podstawie materiałów z Vatican.va