Strona główna Ameryka Łacińska Leon XIV kończy podróż do Peru wezwaniem do ewangelizacji i hołdem dla...

Leon XIV kończy podróż do Peru wezwaniem do ewangelizacji i hołdem dla św. Turybiusza

0
13
Papież Leon XIV okadza figurę Matki Bożej w czerwonym płaszczu obok posągu biskupa w mitrze z pastorałem; w tle tłum wiernych na Mszy pod gołym niebem
Zdjęcie: Vatican Media

Leon XIV zakończył wizytę w Peru wezwaniem do katolików, by odważnie ewangelizowali, czerpiąc natchnienie ze św. Turybiusza z Mogrovejo i Zmartwychwstałego Chrystusa.

Redakcja  (16 listopada 2026, Gaudium Press)   Papież Leon XIV zakończył podróż apostolską do Peru Mszą Świętą w Limie, która połączyła wdzięczność, zapał misyjny i refleksję nad trwałym dziedzictwem św. Turybiusza z Mogrovejo – wielkiego ewangelizatora, którego wpływ pomógł ukształtować katolicką tożsamość Peru i znacznej części Ameryki Łacińskiej.

Sprawując Eucharystię 16 listopada w bazie lotniczej Las Palmas w obecności licznie zgromadzonych wiernych, papież wezwał Peruwiańczyków, by nadal głosili Ewangelię z odwagą i przekonaniem, i przypomniał, że misja Kościoła nie kończy się wraz z wizytą papieża, lecz trwa wszędzie tam, gdzie chrześcijanie dają świadectwo o Chrystusie.

Na zakończenie podróży Leon XIV podkreślił, że siła Kościoła nie wyrasta ze światowych wpływów, lecz z tego, co nazwał „mocą ukrzyżowanej miłości” – tej samej mocy, która ożywiała uczniów po zmartwychwstaniu Chrystusa i która nadal podtrzymuje Kościół.

Obecność Zmartwychwstałego Chrystusa

Na początku homilii papież nawiązał do obietnicy Chrystusa, że pozostanie ze swoimi uczniami aż do skończenia świata.

Jak powiedział, entuzjastyczny udział tysięcy Peruwiańczyków był widzialnym świadectwem, że zmartwychwstały Pan nadal żyje w Kościele i jednoczy jego członków.

Dla papieża Leona to świadectwo było jednym z najważniejszych owoców wizyty. Wyraził nadzieję, że wiara okazana w ostatnich dniach w całym kraju będzie rozbrzmiewać długo po zakończeniu podróży.

Nawiązując do ewangelicznego opisu posłania uczniów przez Chrystusa, papież podkreślił, że misja Kościoła wciąż wyrasta z nakazu czynienia uczniami wszystkich narodów – mocą Boga, a nie ludzkimi siłami.

Jak zaznaczył, misyjny nakaz powierzony Apostołom nadal określa dziś tożsamość chrześcijańską.

Wspominając św. Turybiusza z Mogrovejo

W centrum homilii znalazła się postać św. Turybiusza z Mogrovejo, którego obchody trzechsetlecia kanonizacji były powracającym motywem całej papieskiej wizyty.

Trzysta lat po kanonizacji świętego Leon XIV zachęcił Peruwiańczyków do dziękczynienia za wiarę, która dzięki świadectwu drugiego arcybiskupa Limy głęboko zakorzeniła się w ich historii.

Jak powiedział, życie Turybiusza jest soczewką, przez którą można rozumieć Pismo Święte i nim żyć.

Papież przypomniał, że przyszły święty niespodziewanie otrzymał wezwanie do posługi biskupiej, choć był świeckim i odnoszącym sukcesy prawnikiem. Podobnie jak pierwsi uczniowie, odpowiedział, idąc za Chrystusem na nieznany sobie teren.

Przemierzając Peru wzdłuż i wszerz, często pieszo i pokonując ogromne odległości, św. Turybiusz docierał do wspólnot rdzennych mieszkańców, uczył się ich języków i starał się zrozumieć ich tradycje kulturowe, rozeznając zarazem działanie Ducha Świętego pośród nich.

Jak zasugerował Leon XIV, jego misyjna postawa odzwierciedlała niezwykłe zaangażowanie w spotkanie, obecność i autentyczną troskę duszpasterską.

Szacunek i dialog w ewangelizacji Turybiusza z Mogrovejo

Papież zwrócił uwagę na przekonanie Turybiusza z Mogrovejo, że Ewangelię należy głosić łagodnością, a nie przymusem.

Po przybyciu do Limy, po rozległych podróżach duszpasterskich, święty wyróżniał się przepowiadaniem i nauczaniem, zachowując głęboki szacunek dla ludzi, którym służył.

Zachęcał kapłanów do nauki języka keczua i opowiadał się za udzielaniem święceń kandydatom spośród rdzennych mieszkańców i metysów w czasach, gdy takie starania często napotykały opór.

Według Leona XIV św. Turybiusz był przekonany, że to sami rdzenni chrześcijanie powinni stawać się ewangelizatorami wśród swoich rodzin, przyjaciół i wspólnot. Co ważne, nalegał, by wiarę przyjmowano dobrowolnie, a nie narzucano.

Papież opisał jego wizytacje duszpasterskie jako niezbędny sposób poznawania potrzeb wiernych, naprawiania nadużyć, udzielania sakramentów i umacniania życia chrześcijańskiego.

Podróże te często spotykały się z krytyką i sprzeciwem władz cywilnych, ale pozwoliły Turybiuszowi wypełnić powołanie misjonarza, ojca i pasterza całkowicie oddanego głoszeniu Ewangelii.

Szczególna troska Turybiusza z Mogrovejo o ubogich

Rozważając naukę św. Pawła, że ostateczny sąd należy do Boga, Leon XIV powiązał duchowe rozeznawanie z głęboką troską świętego o najsłabszych członków społeczeństwa.

Jak powiedział, choć w wielu sprawach chrześcijanie mogą wykazywać się cierpliwością i uważnym słuchaniem, potrzeby ubogich wymagają natychmiastowej uwagi.

Św. Turybiusz dał wzór takiego zaangażowania.

Przyjmując wszystkich bez wyjątku, szczególną uwagę poświęcał wspólnotom rdzennych mieszkańców oraz tym, którzy byli zaniedbywani lub zepchnięci na margines.

Papież przywołał relacje opisujące serdeczną więź, jaka łączyła świętego z ludźmi, którym służył. Turybiusz przeznaczał znaczną część swoich środków na pomoc ubogim i wspieranie zakładania szpitali dla ludności rdzennej.

Spisywał również skargi, niesprawiedliwości i krzywdy, z którymi spotykał się podczas wizytacji duszpasterskich, i przedstawiał je władzom królewskim, starając się przeciwdziałać nadużyciom, jakich doznawały wspólnoty rdzennych mieszkańców.

Jak zasugerował Leon XIV, ta troska zarówno o dobro duchowe, jak i społeczne pozostaje trwałą lekcją dla dzisiejszego Kościoła.

Komunia, synodalność i życie Kościoła

Przechodząc do obecnej misji Kościoła, Leon XIV mówił o znaczeniu komunii kościelnej.

Zachęcił wiernych, by postrzegali siebie jako żywe członki jednego ciała, zjednoczone wiarą w Chrystusa i uczestnictwem w życiu Kościoła.

Posługując się przykładem św. Turybiusza, opisał komunię nie jako jednolitość, lecz jako jedność ubogaconą różnymi darami, wrażliwościami i perspektywami.

Jak wyjaśnił, Eucharystia pozostaje centralnym sakramentem, w którym ta jedność wyraża się i umacnia.

Papież wskazał również na synodalność jako konkretny wyraz komunii kościelnej. Zauważył, że św. Turybiusz wyprzedził współczesne praktyki synodalne poprzez zwoływane przez siebie sobory i synody, sprzyjając dialogowi, słuchaniu, wspólnotowemu rozeznawaniu i uczestnictwu, także ubogich.

Starania te pomogły kształtować Kościół w Ameryce Łacińskiej przez stulecia i pozostają aktualne dla współczesnego życia katolickiego.

Budowanie cywilizacji miłości

Leon XIV nazwał św. Turybiusza architektem tego, co określił jako „cywilizację miłości”, przeciwstawiającym się w swoich czasach siłom podziału i partykularnych interesów.

Umieścił Turybiusza z Mogrovejo w szerszej tradycji peruwiańskiej świętości, obok takich postaci jak św. Róża z Limy, św. Marcin de Porres i św. Franciszek Solano.

Jak powiedział, ich świadectwo powinno inspirować katolików do odkrywania na nowo daru przynależności do Kościoła i do odnowienia zaangażowania w niesienie Ewangelii światu.

Pod koniec liturgii papież powrócił do obietnicy Chrystusa, że zawsze pozostanie ze swoim ludem, przedstawiając ją jako fundament chrześcijańskiej ufności i działalności misyjnej.

„Misja trwa”

Na zakończenie Mszy św. Leon XIV mówił osobiście o doświadczeniu powrotu do Peru – kraju, w którym przez dziesięciolecia posługiwał jako misjonarz, a później jako biskup Chiclayo.

Wyrażając głęboką wdzięczność za owoce podróży apostolskiej, podziękował władzom cywilnym i kościelnym, organizatorom, wolontariuszom, wspólnotom oraz niezliczonym wiernym, którzy uczestniczyli w niej osobiście lub za pośrednictwem mediów.

„Czułem się jak w domu” – powiedział, dodając, że niegdyś Peru nauczyło go, jak być biskupem, a ta wizyta nauczyła go „trochę więcej o służbie jako Następca Piotra”.

Papież wspominał uśmiechy dzieci, entuzjazm młodzieży, ciepło rodzin i czułość dziadków, którzy uczestniczyli w wydarzeniach podczas całej jego podróży.

Jak powiedział, ich pieśni, tradycje, tańce i pobożność odnowiły w nim przekonanie, że Ewangelia musi być nadal głoszona aż po krańce ziemi.

„Przybyłem, aby głosić wam Chrystusa – powiedział wiernym Leon XIV – a odjeżdżam ze świadectwem wiary i pobożności, które zawsze w was podziwiałem”.

Zakończył żarliwym apelem, który nawiązywał do tematu homilii. Jak powiedział, tak jak każda Msza Święta kończy się posłaniem chrześcijan z misją, tak również Peru musi kontynuować swoje ewangelizacyjne powołanie.

„Idźcie i głoście prawdziwego Boga” – wzywał. „Dawajcie świadectwo o tym, co widzieliście i słyszeliście. Niech nikt nie pozostanie bez poznania tej Dobrej Nowiny”.

Zawierzając naród Najświętszej Maryi Pannie i świętym, Leon XIV zakończył Mszę św. i swoją wizytę końcowym błogosławieństwem: „Niech Bóg ci błogosławi, Peru! Niech Maryja okryje cię swoim płaszczem”.

  • Raju Hasmukh na podstawie materiałów z Vatican.va