Kościoły w Kenii zwiększają wysiłki na rzecz zapobiegania eboli, gdy władze zabiegają o wsparcie wspólnot wyznaniowych, a przywódcy religijni domagają się lepszego przygotowania państwa.
Redakcja (4 listopada 2026, Gaudium Press) Kościoły w Kenii nasilają w całym kraju działania informacyjne w zakresie zdrowia publicznego, ponieważ rząd zabiega o wsparcie wspólnot wyznaniowych w powstrzymywaniu rozprzestrzeniania się eboli po potwierdzeniu kilku przypadków zakażenia wysoce niebezpiecznym szczepem wirusa Bundibugyo.
Instytucje religijne, od dawna uważane za jedne z najbardziej wpływowych sieci społecznych w kraju, zaczęły wzmacniać działania profilaktyczne, w tym regularne mycie rąk mydłem i czystą wodą, propagowanie higieny w społecznościach lokalnych oraz edukację na temat bezpiecznych praktyk pogrzebowych. Wiele wspólnot kościelnych wzywa także wiernych, by odrzucali stygmatyzację osób zakażonych i ich rodzin, podkreślając znaczenie współczucia i wsparcia w czasie narastającego niepokoju społecznego.
Apel rządu odzwierciedla kluczową rolę, jaką przywódcy religijni odgrywają w kształtowaniu zachowań społecznych i przekazywaniu informacji, zwłaszcza na obszarach wiejskich i w trudno dostępnych społecznościach, gdzie Kościoły są często zaufanym źródłem wskazówek. Władze zachęciły księży, pastorów i innych przywódców religijnych do włączania komunikatów dotyczących zdrowia publicznego do kazań, ogłoszeń parafialnych i programów pracy w społecznościach lokalnych, aby przeciwdziałać dezinformacji i zachęcać do wczesnego zgłaszania objawów.
Do końca ubiegłego tygodnia służby sanitarne potwierdziły w Kenii dziewięć przypadków eboli, w tym dwa zgony. Według urzędników zakażenia wywołał szczep Bundibugyo – wariant wiązany z wyższym ryzykiem ciężkiego przebiegu choroby i śmierci. Ministerstwo Zdrowia podtrzymuje, że nie wykryto żadnych dowodów na transmisję wewnątrzspołecznościową, i zwróciło się do Kościołów oraz organizacji wyznaniowych o współpracę, aby zapobiec szerszemu wybuchowi epidemii.
Przedstawiciele służby zdrowia mówią, że wspólnoty wyznaniowe mają wyjątkowe możliwości, by pomagać w rozpowszechnianiu rzetelnych informacji o zdrowiu, ograniczaniu paniki i promowaniu zachowań, które mogą zmniejszyć ryzyko przenoszenia choroby. Ministerstwo wezwało przywódców religijnych, by pomagali dementować plotki, zachęcali ludzi do niezwłocznego zgłaszania się po pomoc medyczną po wystąpieniu objawów oraz budowali klimat, w którym dotknięte chorobą rodziny traktowane są z godnością i szacunkiem.
Działania rządu są zarazem uznaniem tego, jak bardzo zależy on od rozległych sieci i autorytetu moralnego instytucji religijnych. Kościoły w Kenii w przeszłości odgrywały ważną rolę w czasie kryzysów zdrowia publicznego, a wiele z nich dostosowało metody zapobiegawcze, wprowadzone po raz pierwszy w czasie pandemii Covid-19, do obecnego zagrożenia ebolą.
Choć przywódcy Kościołów wspierają wysiłki na rzecz powstrzymania choroby, wyrażają również obawy co do stopnia przygotowania kraju. Organizacje religijne i inni przywódcy wyznaniowi wezwali rząd do większej przejrzystości w sprawie strategii reagowania, do wzmożonego nadzoru epidemiologicznego oraz silniejszych środków awaryjnych, w tym odpowiednio wyposażonych ośrodków kwarantanny i leczenia.
Obawy te stały się szczególnie widoczne w czerwcu, gdy Konferencja Episkopatu Kenii sprzeciwiła się planom utworzenia ośrodka kwarantanny i leczenia chorych na ebolę w bazie lotniczej w Nanyuki, mieście w środkowo-północnej Kenii. Biskupi argumentowali, że wielu obywateli obawia się, iż ośrodek jest narzucany bez odpowiednich konsultacji społecznych, i wyrazili zaniepokojenie, że miałby on służyć przede wszystkim pacjentom z zagranicy, którzy mogliby zawlec chorobę do kraju.
Pierwsza osoba z potwierdzoną ebolą w Kenii, która później zmarła, przyjechała z Demokratycznej Republiki Konga. Drugą ofiarą śmiertelną jest 65-letnia osoba spokrewniona z pierwszym chorym. Pozostałe siedem potwierdzonych przypadków to osoby leczone obecnie w izolatoriach, wśród nich członkowie rodziny i pracownicy służby zdrowia, którzy mieli kontakt z pierwszym chorym.
Niepokój w regionie wzrósł po potwierdzeniu zakażenia szczepem Bundibugyo w Nigerii. Przypadek pacjentki, urodzonej w Ugandzie żony szwajcarskiego dyplomaty pracującego w Abudży, wywołał pytania o możliwe drogi transgranicznego przenoszenia wirusa. Władze nie potwierdziły, czy kobieta podróżowała niedawno do Demokratycznej Republiki Konga, gdzie obecną epidemię odnotowano po raz pierwszy w maju, zanim rozprzestrzeniła się ona na sąsiednią Ugandę.
Epidemia nadal poważnie obciąża społeczności w Demokratycznej Republice Konga, gdzie Kościoły pozostają głęboko zaangażowane w edukację zdrowotną, wsparcie społeczności lokalnych i pomoc humanitarną. Według podawanych danych choroba pochłonęła około 4700 ofiar śmiertelnych spośród około 9700 potwierdzonych przypadków w ośmiu prowincjach, w tym w Ituri, Kiwu Północnym, Kiwu Południowym, Tshopo, Górnym Uele, Ubangi Południowym i Ubangi Północnym.
Podczas gdy służby sanitarne starają się zapobiec lokalnej transmisji w Kenii, współpraca między agencjami rządowymi a wspólnotami wyznaniowymi ma pozostać centralnym elementem krajowej odpowiedzi na zagrożenie. Przywódcy Kościołów zapowiadają, że nadal będą wspierać inicjatywy zdrowotne, podkreślają jednak, że zaufanie społeczne będzie zależało od jasnej komunikacji, odpowiedniego przygotowania i strategii reagowania, która zrównoważy walkę z chorobą z obawami społeczności lokalnych.
- Raju Hasmukh na podstawie materiałów The Tablet
