Redakcja (3 sierpnia 2026, Gaudium Press) Ewangelia na XVIII niedzielę zwykłą — rozmnożenie chleba — dzieli ludzkość na dwie wielkie grupy: tych, którzy mają wiarę, i tych, którzy jej nie mają. Gdy zabrakło wina na weselu w Kanie, Najświętsza Dziewica wstawiła się o cud; gdy nad brzegiem jeziora zabrakło chleba, uczniowie prosili Jezusa, aby odesłał tłum. Czyż Pan mógłby pozostawić tych ludzi ich własnemu losowi?
Rozmnożenie chleba: wiara warunkiem cudu
Św. Mateusz opowiada, że dowiedziawszy się o śmierci św. Jana Chrzciciela, Pan nasz oddalił się łodzią na miejsce pustynne. Tłum, pragnąc być z Nim, podążał pieszo brzegiem, poruszając współczucie Zbawiciela, który natychmiast zaczął zaspokajać jego potrzeby.
Jezus jest panem czasu; nie do Niego należało ograniczanie swoich błogosławieństw do biegu słońca. Niestety jednak nie wszyscy to rozumieli. Wówczas uczniowie, powodowani jedynie ludzką roztropnością i, być może, lękiem przed powierzeniem im trudnego zadania, poprosili Jezusa, aby odesłał tłum, żeby każdy mógł pójść i kupić sobie żywność.
Otóż była to doskonała okazja do cudu. Dlaczego o niego nie poprosili? Ponieważ mieli małą wiarę!
Kilka wersetów wcześniej ten sam ewangelista opowiada, że podczas pobytu w swoim rodzinnym mieście Jezus uczynił niewiele cudów z powodu niewiary tych, wśród których się wychował.
Omawiany przypadek nie jest zbyt odmienny… A jednak, mimo braku wiary apostołów, Pan nasz dokonuje wspaniałego cudu rozmnożenia chleba i ryb, i to z taką obfitością, że zebrano dwanaście koszów pełnych ułomków.
Jaka jednak jest logika tych dwóch faktów? Jeśli brak wiary jest przeszkodą dla działania cudownego, dlaczego Jezus dokonał tak wielkiego dzieła?
Ponieważ Bóg nie opuszcza tych, którzy idą za Nim z entuzjazmem!
Rozmnożenie chleba: iść za Nim z entuzjazmem znaczy oddać się w ręce Boga
Kim są ci ludzie?
To ci, którzy wznoszą się ponad krytykę niewierzących i nie dają się ogarnąć zniechęceniu ani zniechęcić trudnościami. Pełni wiary, widzą to, czego oczy dosięgnąć nie mogą, i rozumieją to, co przekracza ludzki rozum. Wiedzą, że Bóg jest obecny w ich życiu i że wszystko, co się dzieje, obraca się na dobre dla tych, którzy Go miłują. Czy to w zdrowiu, czy w chorobie, w obfitości czy w niedostatku, w radości czy w utrapieniu, są pewni, że każdy krok ich życia prowadzony jest przez Stwórcę, i zwracają się do Niego z ufnością, rozumiejąc, że to w najtrudniejszych chwilach dokonują się największe cuda.
Dlatego ów tłum niewiele troszczył się o to, co mogłoby go spotkać. Ludzie ci byli tak zauroczeni Mistrzem, że tylko jedno się dla nich liczyło: być z Jezusem.
Próba opuszczenia
A jednak, jakkolwiek sprzeczne mogłoby się to wydawać, jednym z największych przejawów miłości Boga do duszy jest próba opuszczenia.
Gdy ustaje wewnętrzna wrażliwość na obecność, wsparcie i miłość Boga, dusza pogrąża się w mrocznej dolinie, gdzie rodzą się gorycz, udręka, a niekiedy bardzo dotkliwe cierpienie. Co czynić?
Trwać. Złożyć ręce i uklęknąć, błagając o pomoc Tę, która nigdy się nie poddała — nawet wtedy, gdy trzymała w ramionach martwe ciało swego Boskiego Syna. Ona, w której duszy wiara zawsze płonęła niczym pochodnia, wyprosi tyle cudów, ile potrzeba, aby ochronić tych, którzy z entuzjazmem oddają się w Jej ręce.
Rodrigo Siqueira
