Powołania w Nigerii rosną — kard. John Onaiyekan apeluje o głębsze rozeznanie i lepszą formację seminaryjną.
Newsroom (11 września 2026, Gaudium Press ) Powołania w Nigerii rosną i stanowią dla Kościoła katolickiego zarówno szansę, jak i wyzwanie — uważa kard. John Onaiyekan, który ostrzegł, że nie wszyscy młodzi mężczyźni wstępujący do seminariów kierują się właściwymi intencjami, i zaapelował o bardziej wymagające procesy rozeznania powołania oraz formacji.
Zabierając głos podczas trwającego sześciotygodniowego programu formacyjnego poświęconego życiu kapłańskiemu w Nigerii, arcybiskup senior Abudży odniósł się do realiów, przed którymi stoi Kościół nieustannie doświadczający znacznego wzrostu liczby kandydatów do kapłaństwa.
Zwracając się w środę, 9 września, do uczestników cyklu debat (palaver) organizowanego przez Pan-African Catholic Theology and Pastoral Network (PACTPAN), kard. Onaiyekan skupił się na temacie „Pasterze, których potrzebuje Kościół w Nigerii”. W swoim wystąpieniu omówił przymioty wymagane od współczesnych kapłanów, poruszając zarazem praktyczne problemy dotyczące formacji kapłańskiej w tym kraju.
Centralnym wątkiem jego wypowiedzi było wyzwanie rozeznania powołania. Powołania w Nigerii są dziś liczne, a życie kapłańskie i zakonne pozostaje pociągające dla wielu młodych Nigeryjczyków — przyznał kardynał, przestrzegając zarazem, że zainteresowanie to nie zawsze wyrasta z autentycznych motywacji powołaniowych.
„Wielu młodych ludzi w moim kraju uznaje życie kapłańskie i życie zakonne za bardzo pociągające, ale nie zawsze z właściwych powodów” — powiedział kardynał.
Podkreślił, że władze kościelne i zespoły formacyjne muszą wzmocnić procedury kwalifikacyjne oraz rozeznanie wobec osób ubiegających się o przyjęcie do seminariów duchownych.
„Musimy zintensyfikować proces rozeznawania intencji i przydatności” — stwierdził.
Kardynał zwrócił także uwagę na warunki panujące w seminariach, zaznaczając, że powołania w Nigerii przybywają szybciej, niż rozwijają się istniejące struktury formacyjne. Wezwał do odpowiednich inwestycji w instytucje kształcenia, podkreślając, że klerycy potrzebują kompetentnej kadry formacyjnej i sprzyjających warunków nauki.
Zdaniem kard. Onaiyekana, skoro powołania w Nigerii są tak liczne, unikanie przepełnienia seminariów duchownych jest niezbędne dla skutecznego przygotowania do kapłaństwa. Choć rozbudowa struktur formacyjnych może wymagać znacznych nakładów finansowych, lepiej — jak przekonywał — inwestować w dobrą formację, niż mierzyć się w przyszłości z poważniejszymi problemami.
„Może się to wiązać z pewnymi kosztami finansowymi, ale lepiej zainwestować w dobrą formację, niż stanąć później wobec poważniejszych problemów” — powiedział.
Powołania w Nigerii przekładają się również na rosnącą obecność nigeryjskich kapłanów poza granicami kraju. Kardynał docenił znaczący wkład nigeryjskiego duchowieństwa pełniącego posługę misyjną w Afryce i w innych częściach świata — czy to w ramach międzynarodowych instytutów misyjnych, czy jako kapłani fidei donum posyłani przez diecezje. Poza Nigerią ich posługa obejmuje dziś wszystkie kontynenty.
Gotowość nigeryjskich diecezji do dzielenia się personelem z Kościołami cierpiącymi na brak duchowieństwa określił jako pozytywny wyraz solidarności eklezjalnej. Zarazem podkreślił, że przemieszczanie się kapłanów między krajami musi podlegać zasadom przejrzystości, wzajemnego szacunku i wierności prawu kościelnemu.
„Kościół oczekuje, że Kościoły lokalne, które mają wiele powołań, będą gotowe dzielić się z tymi, które są w większej potrzebie” — powiedział, wyrażając zarazem uznanie dla nigeryjskich misjonarzy posługujących za granicą.
Przestrzegł jednak, że wymiana personelu duszpasterskiego wymaga stałego nadzoru, aby pozostawała zgodna z zasadami wzajemnego szacunku i z przepisami prawa kanonicznego.
Sześciotygodniowa inicjatywa formacyjna, zainaugurowana 26 sierpnia, ma służyć refleksji nad życiem kapłańskim, poczynając od kontekstu nigeryjskiego, wobec narastających obaw o zdrowie psychiczne i dobrostan katolickich kapłanów. Projekt realizują wspólnie PACTPAN, Sekretariat Katolicki Nigerii (CSN), Katolickie Stowarzyszenie Teologiczne Nigerii (CATHAN), Stowarzyszenie Nigeryjskich Kapłanów Katolickich oraz Uniwersytet Veritas.
Rozważając naturę kapłaństwa, kard. Onaiyekan oparł swoją refleksję na biblijnym obrazie pasterza. Odwołując się zarówno do Starego, jak i do Nowego Testamentu, dowodził, że pasterz pozostaje najtrwalszym wzorcem pozwalającym zrozumieć powołanie i odpowiedzialność katolickich kapłanów.
Wskazał na biblijne opowiadanie o Kainie i Ablu, określając je jako narrację, która wciąż rezonuje we współczesnej Nigerii. Historia Abla-pasterza i Kaina-rolnika — jak sugerował — jest echem napięć utrzymujących się między społecznościami pasterskimi a rolniczymi, zwłaszcza na obszarach dotkniętych przemocą z udziałem pasterzy Fulani i w większości chrześcijańskich społeczności rolniczych.
„Wydaje się, że już tam zaczął się odwieczny spór między pasterzami i hodowcami a rolnikami. Bardzo wiele o tym słyszymy dzisiaj w naszym kraju, w Nigerii” — powiedział.
Kardynał wyjaśnił, że biblijny pasterz odpowiada za prowadzenie, karmienie, ochronę i dawanie schronienia stadu. Zauważył, że obowiązki te odzwierciedlają zadania duszpasterskie oczekiwane od kapłanów, których posługa polega na prowadzeniu ludu Bożego i trosce o niego.
„Istnieje dobra więź między pasterzami a ich owcami” — zauważył, opisując tę relację jako wzór przywództwa duszpasterskiego.
Przechodząc do Nowego Testamentu, kard. Onaiyekan przypomniał, że pasterze byli wśród pierwszych, którzy otrzymali wieść o narodzeniu Chrystusa, oraz że sam Jezus określił się jako Dobry Pasterz, który zna swoje owce, chroni je i ostatecznie oddaje za nie życie.
Kardynał osadził również swoje refleksje w najważniejszych dokumentach nauczania Kościoła o kapłaństwie. Podkreślił znaczenie tekstów Soboru Watykańskiego II — Lumen gentium i Presbyterorum ordinis — nazywając je fundamentalnymi dla zrozumienia tożsamości i misji kapłanów.
Jego zdaniem Presbyterorum ordinis przedstawia potrójne zadanie kapłana: nauczania, uświęcania i rządzenia, kładąc zarazem nacisk na współpracę z biskupami, ze współbraćmi w kapłaństwie i z wiernymi świeckimi. Zachęcił kapłanów do regularnego powracania do tego dokumentu, zauważając, że jego zwięzły tekst wciąż stanowi cenną wskazówkę dla posługi.
Przywołał także Pastores dabo vobis, posynodalną adhortację apostolską o formacji kapłańskiej z 1992 roku, która — jak powiedział — uwypukla podstawową relację kapłana z Chrystusem, Głową i Pasterzem Kościoła.
Wzięte razem, te dokumenty Kościoła ukazują kapłana nie jako postać określoną przede wszystkim przez władzę — mówił kard. Onaiyekan — lecz jako tego, kto jest wezwany do naśladowania Chrystusa przez służbę, prowadzenie, ochronę i ofiarną troskę o wiernych.
Kończąc wystąpienie, kardynał wyraził nadzieję, że inicjatywa PACTPAN przyczyni się do formowania kapłanów odznaczających się duszpasterską dojrzałością i autentyczną służbą.
Modlił się, aby liczne powołania w Nigerii wydały „pasterzy według serca Jezusa”, zdolnych troszczyć się o lud Boży przez prorocką posługę, współczucie i wierne przewodnictwo duszpasterskie
- Raju Hasmukh, na podstawie materiałów ACI Africa
