„Objawienia, które Pan raczył cudownie uczynić w hostii, ukazując się w ludzkiej postaci, były rzeczywiste i prawdziwe…”
Redakcja (4 listopada 2026, Gaudium Press) Tak zwane cuda eucharystyczne poruszają wiernych i przyciągają ich uwagę. Niedawno kanonizowany św. Carlo Acutis szczególnie się nimi interesował: sporządził imponujący katalog takich cudów i z oddaniem rozpowszechniał je w mediach społecznościowych. Bóg zabrał go do nieba w wieku młodzieńczym, by cieszył się Jego rzeczywistą obecnością już nie pod zasłoną chleba i wina, lecz w bezpośrednim oglądaniu, twarzą w twarz, przez całą wieczność.
Mówiąc o cudach eucharystycznych, trzeba przede wszystkim powiedzieć, że cudem eucharystycznym w najpełniejszym sensie jest samo przeistoczenie. Mimo to Opatrzność sprawiła, że wokół konsekrowanych hostii objawiały się także inne zjawiska nadprzyrodzone, aby pobudzać i umacniać kult Sakramentu Ołtarza. Niektóre z nich są uznane przez Kościół i bardzo znane, jak cud w Lanciano, w regionie Abruzja we Włoszech. Inne są mniej znane, jak cud z Eten, na północnym wybrzeżu Peru, w sprawie którego Stolica Apostolska nie wypowiedziała się jeszcze oficjalnie.
***
W listopadzie Leon XIV ma odbyć podróż apostolską do Urugwaju, Argentyny i Peru. W tym andyjskim kraju uda się do Chiclayo, gdzie niegdyś był biskupem diecezjalnym. Warto więc wiedzieć, że w miejscowości Eten, położonej w diecezji Chiclayo, niemal cztery stulecia temu wydarzyło się bardzo wielkie, cudowne zdarzenie. Jest to wydarzenie udokumentowane świadectwami z epoki i potwierdzone długą historią kultu.
Rok 1649: Dzieciątko Jezus z Eten w hostii
Przyjrzyjmy się temu, co odnotowała historia. Był rok 1649. Skromną parafię w Eten, prowadzoną przez braci franciszkanów, tworzyli w większości rdzenni mieszkańcy z ludu Mochica.
Tak zwany cud eucharystyczny z Eten obejmuje dwa ukazania się Dzieciątka Jezus w konsekrowanej hostii. Pierwszy cud wydarzył się 2 czerwca, na zakończenie I Nieszporów uroczystości Bożego Ciała. Wizerunek Dzieciątka Jezus ukazał się odbity na hostii właśnie wtedy, gdy miała zostać złożona w tabernakulum – zjawisko to potwierdzili burmistrz, zakonnicy oraz wierni obecni w wypełnionym po brzegi kościele. Akta, które zajmują 42 karty w Archiwum Klasztoru Franciszkańskiej Prowincji Dwunastu Apostołów w Peru, stwierdzają, że „było to dziecię od pasa w górę, o ludzkiej twarzy i ciele, o jasnych włosach, w purpurowym odzieniu… Całe miasteczko powtarzało: Cud! Cud! Zabrzmiały szałamaje, róg i trąby, i rozdzwoniły się dzwony…”. Przez trzy tygodnie notariusz kościelny zbierał świadectwa o tym, co się wydarzyło.
Wkrótce potem, 22 lipca tego samego roku, w święto patronalne św. Marii Magdaleny, przybyły wielkie tłumy, przyciągnięte wieścią o tym, co wydarzyło się kilka tygodni wcześniej. Po Mszy Świętej odbyła się procesja eucharystyczna, na której zakończenie Hostię złożono w tabernakulum. Po południu bracia franciszkanie otworzyli tabernakulum i z całą czcią wyjęli Najświętszy Sakrament, aby umieścić go na tronie do adoracji. W tej samej chwili na świętej hostii uformowało się popiersie tego samego Dzieciątka, a następnie na tej samej hostii ukazały się trzy serca, symbolizujące Najświętszą Trójcę. Objawienie trwało 15 minut.
„Objawienia, które Pan raczył cudownie uczynić w hostii, ukazując się w ludzkiej postaci, były rzeczywiste i prawdziwe i jako takie należy w nie wierzyć, dając im pełną wiarę, jak poświadczają świadkowie w swoich zaprzysiężonych zeznaniach, jako że są osobami w pełni wiarygodnymi, zwłaszcza proboszcz i wikariusz, dr Jerónimo de Silva Manrique, któremu należy dać pełną wiarę i zaufanie z racji jego cnoty, pobożności i pozycji” – czytamy w aktach z 25 czerwca i 21 września 1649 r., spisanych ręką licencjata ks. Fernanda de la Carrery, sędziego kościelnego wyznaczonego przez Kościół do zbadania i wyjaśnienia tego wydarzenia. Oryginał akt oraz ich odpisy przechowywane są w Bibliotece Watykańskiej, w Archiwum Generalnym Indii w Sewilli w Hiszpanii oraz w bibliotece klasztoru San Francisco w Limie.
Starania o uznanie cudu z Eten
„To jedyny cud eucharystyczny w Peru, a światowy rozgłos zyskał dzięki bł. Carlo Acutisowi, który po drobiazgowych badaniach przedstawił go w swoich mediach społecznościowych jako jeden z cudów eucharystycznych świata” – powiedział kard. Robert Prevost, gdy był prefektem Dykasterii do spraw Biskupów.
13 lutego 2019 r. bp Robert Prevost, ówczesny biskup Chiclayo, przekazał papieżowi Franciszkowi dokument przedstawiający historię kultu Dzieciątka Cudu z Eten, zawierający 20 000 świadectw wiernych, z intencją, aby Eten zostało uznane przez Kościół za „Miasto Eucharystyczne”.
Kto chciałby dowiedzieć się więcej o cudzie eucharystycznym z Eten, może zajrzeć na stronę parafii św. Marii Magdaleny w Eten, a także na stronę internetową Konferencji Episkopatu Peru, która pisała o cudzie przy okazji niedawnego filmu dokumentalnego na ten temat. Kilka dni temu, 23 października, podczas audiencji dla uczestników kongresu Uniwersytetu Gregoriańskiego z okazji 150-lecia jego Wydziału Prawa Kanonicznego, pewien kapłan wręczył papieżowi książkę Itinerario de Fe: El Niño de Eten llega a Lima y al Callao („Droga wiary: Dzieciątko z Eten przybywa do Limy i Callao”), opowiadającą o niedawnej pielgrzymce Dzieciątka z Eten po parafiach tych diecezji.
Znamienne jest, że w rodzącym się świecie chrześcijańskim, jakim było wówczas Wicekrólestwo Peru, miało miejsce to niezwykłe, cudowne zjawisko, które pomogło umocnić wiarę, zwłaszcza w odniesieniu do Eucharystii. W Peru, podobnie jak w całej Ameryce Iberyjskiej, nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu, do Najświętszej Maryi Panny i do papieża, przyniesione przez misjonarzy hiszpańskich, portugalskich i innych, jest głęboko zakorzenione i stanowi rękojmię chrześcijańskiej przyszłości, która pośród mnożących się kryzysów i trudności wschodzi i coraz bardziej się umacnia.
Formalne zatwierdzenie tego cudu eucharystycznego spoczywa teraz w rękach Leona XIV. Eten, Peru i cały Kościół powszechny z wytęsknieniem czekają.
Ks. Rafael Ibarguren EP
