Powrót papieża Leona do domu: młodzież Peru wita go jako znak nadziei

Atmosfera przypominała święto na długo przed przybyciem papieża Leona. Na stadionie rozbrzmiewały jedne z najbardziej lubianych peruwiańskich pieśni, a nad tłumem powiewały flagi Chile, Boliwii, Wenezueli, Brazylii i Ekwadoru. Na trybunach dominowała biel, którą przerywał jedynie wyrazisty żółty pas wzdłuż krawędzi boiska, gdzie stali wolontariusze.

Na ich koszulkach widniało proste przesłanie: Amigos de León – Przyjaciele Leona.

Przez cały wieczór wolontariusze rozdawali butelki wody z wizerunkiem papieża Leona oraz turkusowe, świecące w ciemności opaski z napisem Un momento que nos une – „chwila, która nas łączy”. Nieopodal ogromny różaniec z balonów rozciągał się na części obiektu; ułożono go z białych i złotych balonów, a całość zwieńczał krzyż, również z balonów.

Jednak jedna z najbardziej poruszających chwil nastąpiła, zanim papież w ogóle wszedł na stadion.

Na gigantycznych ekranach wyświetlono film o posłudze Roberta Prevosta, przypominający lata, które związały go z Peru, a zwłaszcza z położonym na północy kraju miastem Chiclayo. Obrazom towarzyszyło przesłanie, które nagrał w 2023 r., gdy papież Franciszek wezwał go do Rzymu, by stanął na czele Dykasterii do spraw Biskupów – co zmusiło go do pożegnania się z miejscową wspólnotą, której służył.

Tysiące ludzi raz jeszcze wysłuchały tego pożegnalnego przesłania, czekając na jego powrót. Gdy papież Leon wreszcie wjechał na stadion i okrążył arenę papamobile, wielu zgromadzonych było wyraźnie wzruszonych. Sam papież również sprawiał wrażenie głęboko poruszonego tym przyjęciem.

Historie zmagań i wiary

W centrum czuwania znalazł się nie tylko powrót papieża Leona, lecz także historie młodych Peruwiańczyków, którzy opowiedzieli o swoich doświadczeniach samotności, straty i odnowy.

Wśród nich był 18-letni student medycyny Joao Meza z limańskiej dzielnicy Lince. Zwracając się bezpośrednio do papieża Leona, opowiedział, jak był wyśmiewany w szkole i czuł się wyizolowany. W najtrudniejszych chwilach zadawał sobie pytanie, czy Bóg go nie opuścił.

Punktem zwrotnym okazała się przyjaźń. Dzięki zachęcie innych odkrył tradycyjny peruwiański taniec. Później zaproszenie do występu w parafii jego siostry pomogło mu na nowo odnaleźć wspólnotę, w której czuł się akceptowany i doceniany.

Emily Milagros, koordynatorka duszpasterstwa młodzieży w diecezji Carabayllo, opowiedziała o tym, jak szukała duchowego wsparcia po utracie kilku bliskich osób. Jej świadectwo oddawało żałobę i niepewność, których doświadcza wielu młodych ludzi poszukujących sensu.

Trzecie świadectwo złożyła urszulanka s. Luzbinda Ramos Zurita. Wspominając nagłą śmierć swojej matki, opisała głębokie poczucie straty, które potem nastąpiło, i zapytała papieża Leona, co powiedziałby młodym ludziom, których życie wydaje się rozbite i którzy zastanawiają się, co jeszcze mogą dać światu.

Ich historie nadały ton przemówieniu, które wielokrotnie powracało do tematów cierpienia, sensu i nadziei.

„To właśnie wy jesteście tym znakiem nadziei”

Rozpoczynając swoje wystąpienie, papież Leon zwrócił się do młodych pielgrzymów ze stolicy Peru i okolicznych regionów.

„Ktoś mi powiedział, że w Peru brakuje znaku nadziei – mówił. – Cóż, dzisiaj tutaj, na Stadionie Narodowym, to właśnie wy jesteście tym znakiem nadziei”.

Zamiast zaczynać od praktycznych rad, papież sięgnął do Ewangelii według św. Jana i do pierwszych zapisanych w niej słów Jezusa: „Czego szukacie?”.

To pytanie stało się fundamentem jego przesłania.

Zachęcał młodych ludzi, by nie spieszyli się ku łatwym odpowiedziom, lecz głęboko zastanowili się nad swoimi marzeniami, ambicjami, lękami i relacjami.

„Czego oczekujesz od życia?” – pytał, zachęcając ich, by przemyśleli zarówno dążenia, które ich inspirują, jak i troski, które nie pozwalają im spać po nocach.

Według papieża Leona wiara zaczyna się nie od pewności, lecz od szczerego poszukiwania.

Przesłanie papieża Leona: pasja i sens cierpienia

Pierwszym kluczowym tematem wieczoru była pasja.

Papież opisał pasję zarówno jako entuzjazm, jak i cierpienie, zauważając, że wielu młodych ludzi dźwiga ciężary, które często pozostają niewidoczne. Niektórzy doświadczają samotności, choć otaczają ich inni. Inni zmagają się z żałobą, niepewnością albo pytaniami bez odpowiedzi o pozorne milczenie Boga w trudnych chwilach.

Odwołując się do obrazu Chrystusa jako „Baranka Bożego”, papież Leon połączył ludzkie cierpienie z Męką Jezusa.

Przypomniał zgromadzonym, że sam Chrystus doświadczył trwogi i opuszczenia, przywołując wołanie Jezusa z krzyża: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?”.

A jednak krzyż – jak przekonywał – stał się najpełniejszym objawieniem Bożej miłości.

Zwracając się do tych, którzy przechodzą trudności, zachęcał do szczerej modlitwy zamiast powierzchownej pobożności.

„Kiedy cierpicie, zwracajcie się do Jezusa – mówił. – Nie bójcie się rozmawiać z Nim szczerze”.

Zachęcał też młodych, by szukali wsparcia u tych, którym na nich zależy, podkreślając, że niektóre rany potrzebują do zagojenia zarówno czasu, jak i towarzyszenia.

Jednocześnie wezwał ich, by dążyli do tego, co „prawdziwe, dobre i piękne”, rozwijali swoje talenty i podejmowali ambitne cele, zamiast poprzestawać na oczekiwaniach narzucanych przez innych.

„Bóg stworzył was zdolnymi do czynienia dobra, którego nikt inny nie będzie mógł dokonać dokładnie w taki sam sposób” – powiedział.

Wezwanie papieża Leona do odkrywania powołania

Drugim ważnym tematem przemówienia było powołanie.

Powracając do ewangelicznej sceny, w której Jezus zaprasza uczniów słowami „Chodźcie, a zobaczycie”, papież Leon opisał powołanie nie jako szczegółowy plan objawiony od razu w całości, lecz jako drogę, która zaczyna się od prostego zaproszenia.

Przyznał, że wielu młodych ludzi boi się woli Bożej, bo sądzą, że może ona wymagać poświęcenia ich marzeń lub szczęścia.

Papież stanowczo odrzucił taki pogląd.

Przytaczając przestrogę papieża Benedykta XVI, że „zło zawsze jest trucizną”, przekonywał, że prawdziwego szczęścia nie znajduje się w wyborach, które ostatecznie człowiekowi szkodzą.

Bóg natomiast – jak mówił – rozumie ludzkie pragnienia głębiej, niż ludzie rozumieją samych siebie.

„Zanim jeszcze zaistnieliśmy, już byliśmy przez Niego umiłowani!” – powiedział do zgromadzonych.

Papież zachęcał młodych, by znajdowali miejsce na ciszę, modlitwę i refleksję przed Najświętszym Sakramentem oraz by otwarcie pytali, czego Bóg od nich oczekuje.

Niektórzy – jak zauważył – mogą być powołani do kapłaństwa lub życia zakonnego. Inni mogą być powołani do małżeństwa i życia rodzinnego. Wszyscy jednak są powołani do tego, by oddać swoje dary na służbę innym.

Do tych, których przytłaczają dawne błędy, skierował równie bezpośrednie przesłanie: nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa.

„Nie musisz mieć już zaplanowanej całej swojej przyszłości, aby odpowiedzieć na Jego wezwanie – mówił. – Zrób ten krok, na który możesz się zdobyć dzisiaj”.

Przyjaźń w sercu wiary

Ostatnim tematem przemówienia była przyjaźń.

Nawiązując do ewangelicznego opisu, w którym pierwsi uczniowie pozostali z Jezusem po przyjęciu jego zaproszenia, papież Leon przedstawił przyjaźń z Chrystusem jako fundament życia chrześcijańskiego.

Papież przekonywał, że prawdziwa przyjaźń z Jezusem pogłębia w człowieku zdolność do kochania innych, przebaczania, wytrwania w wierności w trudnych chwilach i szukania dobra innych.

Takie relacje – mówił – są niezbędne, ponieważ nikt nie jest stworzony do tego, by przechodzić przez życie w pojedynkę.

„Wszyscy potrzebujemy kogoś, kto nas wysłucha, doda nam otuchy, gdy zabraknie sił albo po prostu pozostanie przy nas” – powiedział do zgromadzonych.

Jego słowa współbrzmiały z wieloma osobistymi świadectwami, które padły wcześniej tego wieczoru, zwłaszcza z tymi, które ukazywały przemieniającą moc towarzyszenia w czasie cierpienia.

Młodych liderów i osoby zaangażowane w posługę szczególnie zachęcał, by nie czuli się zobowiązani do tego, by zawsze sprawiać wrażenie silnych.

„Pozwólcie, aby również was otaczano troską” – powiedział papież, przypominając im, że nawet Jezus szukał obecności przyjaciół w chwilach trwogi.

Misja poza stadionem

W końcowej części przemówienia papież Leon wskazał na przykład apostoła Andrzeja, który po spotkaniu z Chrystusem natychmiast odszukał swojego brata Szymona i przyprowadził go do Jezusa.

Lekcja była prosta: wiarą należy się dzielić.

Papież wezwał młodych, by szczególnie pomyśleli o przyjaciołach, którzy mogą przeżywać trudności, i by pamiętali, że drobne gesty przyjaźni mogą odmienić bieg czyjegoś życia.

„Nie bójcie się mówić o Jezusie i ukazywać własnym życiem, jak wiele dobra przynosi wam przyjaźń z Nim” – powiedział.

Gdy czuwanie dobiegało końca, powtórzył myśl, która rozbrzmiewała przez cały wieczór: zaufanie.

Przytaczając słowa papieża Benedykta XVI, przypomniał zgromadzonym, że Chrystus „niczego nie odbiera, a daje wszystko”.

Spotkanie zakończyło się wspólną modlitwą. Tysiące głosów połączyło się, powtarzając te same proste słowa:

„Jezu, ufam Tobie”.

Dla stadionu wypełnionego młodymi ludźmi, którzy nieśli w sobie historie straty, niepewności, nadziei i dążeń, ta fraza była zarazem modlitwą i deklaracją. Powrót papieża Leona był czymś więcej niż powitaniem wracającego przywódcy Kościoła. Dla wielu obecnych w Limie było to wezwanie, by na nowo odkryć pasję, powołanie i przyjaźń jako drogi prowadzące do nadziei.

• Raju Hasmukh na podstawie materiałów z Vatican.va