
Młoda wdowa prześladowana przez szwagra, św. Elżbieta Węgierska w końcu odzyskała swój majątek i poświęciła go opiece nad ubogimi. Należy do największych w dziejach przykładów miłości Chrystusa.
Redakcja (19 listopada 2026, Gaudium Press) Św. Elżbieta Węgierska, jedna ze świętych, których wspomnienie Kościół obchodzi dzisiaj, przeżyła życie krótkie, lecz pełne bogactwa.
Urodziła się w „złotej kolebce”, ale jej życie było krainą krzyży.
Córka króla Węgier Andrzeja II, została zabrana, mając zaledwie cztery lata, na dwór Turyngii, na terenie dzisiejszych Niemiec. W 1221 r., w wieku 14 lat, poślubiła landgrafa Ludwika, który szybko dostrzegł wielkość i blask swojej żony. Kochał ją i otaczał opieką, także w jej praktykach pobożnych.
Wspierał ją również w jałmużnie, którą żona landgrafa hojnie rozdawała. Była troskliwą żoną i wzorową matką. Landgraf z podziwem patrzył też, jak jego wierna małżonka każdej nocy poświęca czas na modlitwę. Inny świat, tak bardzo różny od naszego.
Jej miłość do ubogich i chorych była jednym z najbardziej poruszających przykładów miłości Chrystusa w całej historii ludzkości. Pewnego dnia opiekowała się… trędowatym w… małżeńskim łożu. Landgraf, choć bardzo ją kochał, zaprotestował, na co ona odpowiedziała: „Ten człowiek to nasz Pan Jezus Chrystus”. W tej chwili książę doznał widzenia i rzeczywiście ujrzał tam samego Jezusa – pięknego Ukrzyżowanego przelewającego swoją krew – a od trędowatego rozszedł się cudowny zapach róż.
Jak jednak było w zwyczaju w tamtych czasach, landgraf Ludwik musiał spłacić szlachecką daninę krwi i był zobowiązany wyruszyć na wyprawę krzyżową, podczas której zmarł w 1227 r. Innymi słowy, św. Elżbieta miała męża zaledwie przez sześć lat.
Od przepychu do nędzy, a potem do chwały
Wtedy to brat landgrafa, Henryk, zagarnął ziemie zmarłego władcy i wypędził księżną wraz z czworgiem dzieci z ich domu. W krótkim czasie przeszła od przepychu do nędzy. Henryk zakazał swoim poddanym pomagać księżnej – tak wielką nienawiść budziła w nim cnota Elżbiety. Tej pierwszej zimy znalazła wraz z dziećmi schronienie jedynie w chlewie.
Schroniła się w klasztorze, gdzie przyjęła habit franciszkańskiego Trzeciego Zakonu. Nie była to dla księżnej bynajmniej „przystań szczęścia”. Prowadziła życie surowe i ciężkie. Opiekowała się ubogimi. Musiała też znosić spowiednika, który nakładał na nią przesadne pokuty i który zamiast uspokajać tak czyste sumienie, wywoływał w jej umyśle niepokoje z powodu grzechów, których nigdy nie popełniła. Święta, pozbawiona tronu księżna znosiła to wszystko cierpliwie.
Po pewnym czasie jednak, dzięki wstawiennictwu króla Węgier, zdołała odzyskać swój majątek. Nie zapomniała o swoich ubogich: ubierała się tak jak oni, zbudowała dla nich szpital i zmarła pośród nich 17 listopada 1231 r.
W dniu jej śmierci pewien brat zakonny w wypadku doznał zmiażdżenia ręki i cierpiał straszliwy ból. Wtedy ujrzał Elżbietę, która mu się ukazała – nie w surowym stroju franciszkańskiej tercjarki, jaki zwykła nosić, lecz w blasku, w jakim nikt nigdy jej nie widział. Zapytał ją: „Pani moja, ty, która zawsze nosiłaś tak ubogie szaty, dlaczego jesteś teraz tak pięknie ubrana?”. A ona odpowiedziała mu z uśmiechem: „Dlatego, że idę do chwały. Właśnie umarłam. Wyciągnij rękę, bo jest uzdrowiona”. Był to pierwszy z wielu cudów zdziałanych za jej wstawiennictwem.
Cztery lata później Grzegorz IX ją kanonizował.
Św. Elżbieta Węgierska dała przykład wytrwałości w największych nieszczęściach oraz chrześcijańskiego spokoju i pogodzenia się z cierpieniem – tym, które się zbliża, które nadchodzi i które ofiarowuje się Bogu pośród modlitwy.
Na podstawie informacji z Arautos.org i Catholic.net























